De dag dat mijn bloedsuiker auditie deed voor een achtbaan

Soms lijkt het alsof ik alles onder controle heb. Ik ken mijn lichaam, ik ken mijn routines, ik doe wat ik moet doen. En toch… diabetes heeft soms de neiging om me volledig te negeren. Alsof het zegt: “Leuk geprobeerd, Abbey, maar ik heb andere plannen vandaag.”

Ik leef al 46 jaar met diabetes type 1. We zijn al 46 jaar een duo. Insuline spuiten, koolhydraten tellen, vooruitdenken, bijsturen: het is mijn tweede natuur. Ik gebruik Novorapid bij de maaltijden (en bij correcties) en Tresiba in de avond. Die combinatie werkt meestal prima samen. Meestal, ja. Want hoe ervaren ik ook ben, diabetes laat zich niet makkelijk vangen in vaste patronen. Soms doet het gewoon zijn eigen ding (zucht).

Vandaag was zo’n dag.

Ik werd wakker met een flinke hypo. Dat gebeurt wel vaker en meestal weet ik precies wat ik moet doen. Even corrigeren, rustig opstarten en door. Maar vandaag had mijn lichaam blijkbaar besloten dat één hypo niet genoeg entertainment was. Er volgden er nog vier. Vier! Alsof mijn bloedsuiker auditie deed voor een achtbaan.

Bij de laatste, na de lunch, zakte ik zo ver weg dat ik serieus moest ingrijpen. Dextro en daarna - met bijdrage van een collega - een boterham met hagelslag, al proefde ik daar op dat moment weinig van.

En toen kwam die vraag: hoe kan dit?

Ik heb alles nagelopen. Wat heb ik gegeten? Hoeveel heb ik gespoten? Heb ik misschien twee keer langwerkende gespoten (help!)? Was het buiten warmer, kouder? Heb ik harder dan normaal gefietst of gelopen? Soms vind ik een verklaring. Maar vandaag niet. En dat is misschien wel het meest frustrerende aan diabetes: dat je soms geen idee hebt waarom je lichaam doet wat het doet.

Na 46 jaar zou je denken dat niets me meer verbaast. Maar nee hoor. Diabetes blijft creatief.

En toch… er zit ook iets moois in.

Want ondanks die onverwachte wendingen, ondanks de hypo’s, de twijfel en de hagelslagreddingsacties, sta ik de volgende dag gewoon weer op. Ik pak mijn routine weer op, ga door en blijf positief. Ik geniet van het leven, misschien juist omdat ik weet dat het niet altijd vanzelf gaat.

Dus ja, vandaag was zo’n dag. Morgen is er weer een nieuwe. En wie weet wat die brengt: hopelijk iets met minder hypo’s en meer koffie. Op naar het volgende avontuur.