De dag dat ik scoorde… in de verkeerde basket

In mijn jonge jaren speelde ik fanatiek basketbal. Ik moest het hebben van mijn snelheid en niet van mijn lengte, en ik trainde uren op techniek. Ik had er plezier in, en dat was maar goed ook, want met één keer per dag spuiten betekende sporten niet alleen tassen vol suiker en boterhammen meesjouwen, maar ook een hoop geregel en gedoe om alles een beetje in balans te houden. De hypo’s kwamen meestal pas thuis: niet leuk, maar te overzien.

Tot die ene dag. Een competitiewedstrijd in Den Helder. Spannend, want daar werd op hoog niveau gespeeld. Ik wilde laten zien wat ik kon, dus ik ging er voor.

In de tweede helft werd ik gewisseld. Even bijkomen, dacht ik. Maar na een paar minuten moest ik er weer in. En toen gebeurde het: mijn concentratie zakte weg, alsof iemand het licht dimde. Ik kreeg de bal toegespeeld, rende al dribbelend naar de basket - waar niemand stond (...vreemd) - en maakte een perfecte lay‑up. Alleen… in de verkeerde basket.

Ik hoorde nog wat geroep, maar toen voelde ik het: suikertekort. Flink ook. Ik vroeg meteen om een wissel, nam suiker en heb de rest van de wedstrijd niet meer meegedaan. Ik weet nog dat ik het lastig vond om uit te leggen. Het voelde als een blunder, maar eigenlijk was het gewoon mijn lichaam dat een andere wedstrijd speelde dan ik.

Helaas zijn dit soort momenten er nog steeds. Niet altijd, niet vaak, maar soms verrast mijn lichaam me precies op het verkeerde moment. Daarom sport ik tegenwoordig op mijn eigen voorwaarden. Geen vaste tijden, geen team dat op me wacht. Ik sport als ik me goed voel: dat voelt voor mij het beste.

Beweging is belangrijk voor me. Niet omdat het moet, maar omdat het me helpt: voor mijn lichaam, mijn hoofd en zeker mijn bloedsuikers. Maar ik start niet hoog, niet laag, niet wiebelig: ik kies mijn juiste moment. Dat is geen beperking, dat is gewoon hoe het voor mij het beste werkt.

Sinds 1980 zijn diabetes t1 en ik een onafscheidelijk duo. Soms een soepel team en soms eentje dat onverwacht een andere kant op sprint. En eerlijk? Met de technologie van nu: de sensor en verschillende soorten insuline, én de kennis en ervaringen van anderen (dank bezoekers van deze community), kan er zoveel meer dan toen ik begon. Daar ben ik echt dankbaar voor.

En die basketbalblunder? Net als mijn scheikunde‑avontuur (zie vorige blog) is het inmiddels een anekdote die ik met plezier vertel op verjaardagen. Want als ik ergens om kan lachen, is het wel om mezelf: zelfs als ik scoor in de verkeerde basket.