Alarmstress

Een sensor zonder alarm, zoiets als een smartphone beperkt tot telefoonfunctie. Ik kwam ermee weg met mijn open source hcl-systeem. Diepe hypo’s waren er niet. Daarbij voelde ik zelf op tijd als ik in actie moest komen.

Jaren terug had ik al mijn alarmen uitgezet. Ik kon het commentaar van mijn omgeving niet verdragen. En met mijn diabetes burn-out kon ik geluiden niet meer handelen. Dat is nu allemaal voorbij.

Hypo alarm aanzetten stond al even op mijn to do lijst. Te lang. Het praktische advies van mijn internist om op een werkdag te starten trok mij over de streep. Niet direct alles of niets. Thuis zijn die alarmen impactvol, vooral ’s nachts. Het laatste alarm veroorzaakte een hersenschudding nadat ik mijn bed uitsprong en vervolgens onderuitging.

Stoer pak ik mijn mobiel om aan de slag te gaan. Pop-up alarmen in x-Drip+ aanzetten lukt, maar het geluid stagneert. Geen idee welke knop ik moet hebben, ik kom er niet uit. Mogelijk heb ik eerder iets te fanatiek alle geluiden geblokkeerd. Ik besluit om het even tot volgend weekend te laten rusten.

Na een sprintje om de aansluiting te halen loop ik samen met een collega door de trein. Een knal harde sirene gaat af. Mijn smartwatch. Wonderbaarlijk relaxed probeer ik het geluid te dempen, tevergeefs. Mijn collega wacht rustig terwijl ik besluit de uitknop van mijn watch te ontdekken. Hem ontgaat mijn beladen voorgeschiedenis. Bizar genoeg voel ik zelf geen enkele spanning. Neutraal, dát is onwerkelijk, bijna hilarisch. Ik begrijp er niets van. Zodra mijn horloge uit staat, wandelen we rustig verder door de coupé tot een zitplaats.

Mijn ongeplande extra tussenstap wordt alarm opties van Juggluco ontdekken om daarna met grenswaarde en hypo melodie te experimenteren. Langzaam hoop ik mijn helpende alarmen te vinden, dit keer zonder alarm moe te worden. Volgend weekend en anders een weekje later. Met kleine stapjes kom ik ook vooruit.