Hardlopen met diabetes deel 11, Pijntjes

Onder de noemer ‘Hardlopen met diabetes’ neem ik je mee met mijn ervaringen en lessen rondom sporten met diabetes. Ik heb het hardlopen weer opgepakt om meer te bewegen sinds mijn diagnose. Ik heb pas sinds juni 2025 weet van mijn diabetes en dus is ook alles voor mij nieuw. Het doel is uiteindelijk om voor mijn 50ste een marathon te lopen. Elke blog in deze serie belicht weer een ander thema. Vandaag: Pijntjes.

Ik ben weer lekker bezig met rennen. Ik loop ongeveer 3x in de week en ga goed vooruit met mijn conditie. De digitale coach is tevreden over mijn vooruitgang en heeft in de afgelopen week mijn zones en omslagpunten naar de positieve kant bijgesteld. Mooi! De trainingen worden dus weer een tandje zwaarder en/of langer de komende tijd. Maar ik zie eerlijk gezegd wel als een beer op tegen de warmte die de komende weken ons land weer gaat teisteren. De 30 graden komt weer angstvallig dichtbij en zelfs midden in de nacht blijft het warm...brrr.

En met het pittiger worden van de trainingen, komt er meer om de hoek kijken. Niet alleen je conditie moet het aankunnen. Je merkt ook dat er steeds meer pijntjes omhoog komen tijdens het rennen. En dan heb ik het niet over blessures die je continue voelt, ook als je niet aan het trainen bent. Maar van die korte pijntjes en irritaties die later vanzelf weer wegtrekken als je herstelt. Topsporters vertellen er continue over. De pijntjes komen en gaan tijdens het rennen en het vraagt wel de nodige kennis van je eigen lichaam om te weten wat je het beste kan doen. In die zin zijn er wel een hoop gelijkenissen met ons dagelijkse diabetes-management.

Zo is mijn knie altijd een mooie vertolker. Zeker als ik over paden loop die iets schuin liggen vanwege de afwatering. Als ik daar niet goed op let en het hoogteverschil tussen mn rechter en linker voet iets te groot is, dan ga ik dat verderop zeker in mijn knie voelen. Gelukkig trekt dit later wel weer weg.

Mijn rug is een zwakke plek. In een vermoeiende periode kant het er zomaar inschieten als ik iets til of iets te fanatiek in de tuin bezig ben. De lage rugpijn ontstaat dan weliswaar niet tijdens het lopen, maar ik neem het wel mee tijdens de trainingen. Ik heb inmiddels ontdekt dat ik vaak wel gewoon kan blijven lopen met rugpijn, maar dat ik zeker niet te gek moet gaan doen. De intensiteit gaat omlaag en ik probeer wel zo vrij mogelijk te bewegen. Met rugpijn moet ik in elk geval niet gaan zitten. Beweging zorgt samen met de juiste rekoefeningen voor een betere doorbloeding die helpt bij het herstel.

Aan de Nacht van de Vluchteling hield ik een blaar over. Maar er moest wel gewoon getraind worden. Met een blaarpleister en een paar keer flink op mijn tanden bijten ben ik er doorheen gelopen. Inmiddels heb ik gelukkig nergens meer last van. De blaar zelf is gelukkig ook niet gaan bloeden. Anders waren we zeker verder van huis geweest.

Een hypo voel ik vaak op 2 manieren aankomen. De meesten hier kennen denk ik wel het gevoel dat je lichter in je hoofd wordt en dat je een soort hongerklop krijgt. Tijdens het hardlopen voel ik meestal als eerste een soort spierkramp in mijn kuiten en/of hamstrings opkomen. Niet zoals bij een verzuring na 35 km, maar even kort en prikkend. Voor mij een teken om even rust te pakken en glucose te nemen.

En verder merk ik nog wel irritaties van de wrijving door alle spullen die ik door de diabetes meezeul. Als ik bijvoorbeeld de klittenband van mijn arm-telefoonhouder niet netjes sluit, dan blijft een stukje van de harde haakjes schuren over mijn arm. Daar voel ik tijdens het lopen niet zoveel van. Maar onder de douche na het lopen, blijkt er toch ineens een pijnlijke schaafwond te zijn. Het zelfde geldt voor de hartslagband die ik gebruik tijdens mijn kalibratielopen die bedoeld zijn om tempo en hartslag goed te matchen. De hartslagmeter op het horloge zelf is hiervoor namelijk niet accuraat genoeg. Maar deze band laat bij mij altijd een geïrriteerde borst achter. Zeker in combinatie met zweet. Ik heb hiervoor nog geen oplossing gevonden en laat deze dus bij voorkeur zoveel mogelijk af.

Maar goed de centrale vraag is natuurlijk: wat doe je tijdens het lopen met al die pijntjes? Gelukkig heb ik inmiddels genoeg loopervaring opgebouwd om al de pijntjes moeiteloos te kunnen plaatsen en te weten wat ik moet doen. Meestal kan ik wel gewoon door het pijntje heenlopen en herstelt het later wel. Soms vraagt dit een aanpassing van de route of van de ondergrond waarover ik dan loop. Soms moet ik even een tempootje lager gaan lopen of stoppen om bij te tanken of even te gaan rekken.

Bij een (dreigende) blessure merk je vaak wel dat je in je lopen en in je beweging wordt belemmerd. Op een soepele manier lopen is dan haast niet mogelijk en je moet echt forceren om vooruit te komen. Als je dan doorgaat kan het makkelijk doorschieten richting een blessure.