De afdaling, de verplaatsing, de vakantie

Ik keek in zekere zin wel uit naar de afspraak met de internist. Aan de diagnose viel weinig te veranderen. Die stond wel vast. Na 5 weken wachten was ik wel klaar om 'aan de slag te gaan'. De waarden van mijn sensor begonnen ook meer en meer te schommelen, zoals ik in mijn vorige blog al aangaf. M'n TIR zat inmiddels op 90%.

Het ziekenhuis waar ik naar toe ging is lekker dichtbij, maar is wel een plek die gemengde gevoelens bij ons oproept. De geboorte van onze eerste ging niet geweldig en verschillende dierbare familieleden zijn niet levend uit behandelingen gekomen. Ik had dus genoeg argwaan en een gezonde dosis scepsis toen ik naar binnen liep. Zeker als het gaat om een behandeling voor de rest van mijn leven.

Het gesprek met de internist verliep vreemd. Ik had het idee opnieuw in een intake beland te zijn en het gevoel dat de arts mijn waarden voor het eerst onder ogen kreeg. (Maar er had toch al triage plaatsgevonden?). Mijn ontvangst was duidelijk niet voorbereid, want een afspraak met de verpleegkundige was er ook nog niet. De internist zag in dat nog langer wachten op een start ook geen handig plan was met de vakantie op komst. Snel werd geregeld dat ik tussendoor een verpleegkundige kon zien voor een spoedcursus vingerprikken en insuline spuiten. Ik had amper tijd om over vragen na te denken. Ik ben gelukkig een snelle leerling, maar dit was wel heel gehaast. En begrijp me niet verkeerd. Het lag zeker niet aan de mensen. Ik ben blij dat ik de verpleegkundige nog kon zien en dat ik met alle spullen het ziekenhuis uit kon. Maar van een soepel begin kon je zeker niet spreken. Daar komt bij dat ik 's middags een belafspraak met hetzelfde ziekenhuis had voor een andere kwaal. Middag betekent voor mij ergens tussen 12 en 18 uur. Ik werd na 19 uur gebeld, toen ik met mijn hoofd al bij andere gedachten was. Alles bij elkaar genoeg om te concluderen dat dit ziekenhuis en ik geen goede match zijn. Dan maar aan de slag bij een ziekenhuis verder. Gelukkig heb je in een grote stad de mogelijkheid om deze keuze te maken. De huisarts was ook begripvol en werkte mee aan een nieuwe verwijzing die binnen een dag geregeld was. Ik kan zelfs nog voor de vakantie terecht.

Maar op basis van mijn contact met de verpleegkundige ben ik toch gestart met de behandeling. Ik spuit bij elke maaltijd 2 eenheden, behalve als ik intensief ga bewegen (>45 minuten). Toch komen de pieken nog wel boven de 10 uit. Is dit normaal of is het toch verstandig om te vragen om de dosis naar boven bij te stellen?

Ik had afgelopen week ook mijn eerste nachtelijke hypo-alarm. De sensor wees 2,9 aan. Gek genoeg voelde ik mij niet slecht. Voor de zekerheid een vingerprik gedaan: 6,7. Bij het tweede hypoalarm viel het kwartje: Mijn nieuwe sensor zit op mijn rechterarm en ik lag op mn arm op mijn rechterzij. Kennelijk heeft dat invloed gehad op de doorbloeding in mijn arm en lagere waarden op de sensor gegeven. Later in de week waren de afwijkingen veel minder(rekening houdend met vertragingen bij toename bloedsuiker). Hebben meer mensen dit meegemaakt?

Binnenkort op op vakantie. De logistieke puzzel is er niet makkelijker op geworden. Gelukkig is er nog ruimte in de koffers. Hebben jullie nog tips, do's en don'ts voor diabetici op vakantie en onderweg? Wat zijn de valkuilen tijdens een lange autoreis? Ik heb een telefoonhouder aangeschaft om in elk geval live m'n bloedsuiker te kunnen monitoren. Verder gaan we een paar uur eerder vertrekken dan eerder gepland, om zo onderweg meer pauzes te kunnen nemen. Dit betekent dat we ook een tijd in de nacht zullen rijden. Dat laatste ben ik echter wel gewend en we willen de grote stedelijke gebieden ook voorbij zijn voordat het daar drukker wordt.