Het nieuwe normaal en sport-uitdagingen...

Hoi allen,
Met de mooie voorjaarsdagen heb ik veel goede energie. Terugkijkend op mijn laatste blogbericht zie ik dat het alweer een half jaar geleden is dat ik hier iets schreef. En op dat halfjaar terugkijkend kan ik zeggen dat zaken rondom diabetes zich vooral op mentaal gebied nu echt goed gestabiliseerd hebben. Het te dwangmatig bezig zijn met allerhande diabeteszaken lijkt een heel eind afgelopen te zijn. Ik denk dat dat toch een acceptatieproces geweest is waar ik me op verkeken heb, en dat wellicht langer en dieper was dan ik zelf inschatte. Voor mij is dit een kant van diabetes die minder zichtbaar is bij mensen die geen diabetes hebben, maar wel heel belangrijk. Ik ben uiteindelijk eigenlijk op de dag van diagnose veranderd van "iemand die eigenlijk niet actief bezig is met zijn gezondheid" naar "iemand die minimaal 4-5x per dag bezig is met het managen van een lichaamsfunctie die normaal automatisch gedaan wordt voor je". En het eraan denken is eigenlijk de hele dag door bij beweging, voeding, etc.

Waarden:

Mijn glucosewaarden zijn redelijk stabiel gebleven (gemiddeld), maar het blijft wel maatwerk qua insulinehoeveelheden om deze waarden te bereiken. In het vorige blog vroeg ik me af of dat zo bleef en Trefpunt-lid Yvonne schreef al dat haar ervaring was dat dit altijd blijft schuiven. Dat is ook hetgeen dat ik het afgelopen halfjaar zag. Ik heb de cijfers er even bijgepakt, en qua hoeveelheid kortwerkende insuline ging ik van gemiddeld 14 eenheden in november omhoog tot een piek van bijna 23 eenheden in januari. Sindsdien daalt de behoefte, en spoot ik in maart gemiddeld 16 eenheden kortwerkende. Langwerkende volgt een soortgelijk patroon, al is het wat minder extreem (van 7,5 eenheid naar 9 en weer terug naar 7). Bloedglucose was gemiddeld ong. tussen 6,1 en 6,7 mmol/liter, dus hartstikke goed (en gemiddeld stabiel). TIR daalde gestaag tot 85% in februari. In maart was het weer boven de 90%.

In januari en februari had ik weer de halfjaarlijkse gesprekken met internist en DVK. Opnieuw weinig verrassingen. Mijn HbA1c was hartstikke mooi (34), maar dat wist ik eigenlijk al, de sensor geeft al een goed beeld hoe het ervoor staat. Rondom het gesprek met de DVK zat ik eigenlijk teveel tijd op een te lage bloedglucose (<4). Zij raadde me aan om iets minder ruim te spuiten, in zijn algemeen zag ze liever een iets hogere gemiddelde bloedglucose met wat minder te lage uitschieters. Ik was al begonnen met wat minder ruim spuiten, maar dat heb ik toen versneld doorgezet. Daarna was het gehele lijntje iets hoger en zat ik weer meer in het beoogde doelgebied.

Sporten:

Net als mede-blogschrijver Dominik (aanrader om zijn blogs te lezen) heb ik het sporten nog steeds doorgezet. Bij mijn vorige bericht had ik een maand eerder een mooi snelle halve marathon gelopen, en ergens in november heb ik besloten dat ik een marathon zou gaan lopen. Nu volgend jaar nog een motor kopen en mijn midlife crisis is compleet :). In aanloop naar die marathon ben ik vooral langer gaan hardlopen, wat eigenlijk meestal diabetes-technisch erg goed ging. Wanneer ik kort voor de training eet spuit ik heel weinig insuline (bij koolhydraat arme maaltijden niks, bij maaltijden met meer/veel koolhydraten ongeveer 1/3de tot 1/4 van de normale hoeveelheid). Dat gaat meestal goed, maar af en toe zak ik in het begin van de training net wat te laag. Een paar dextro lost het dan vlot op, en ik heb de luxe dat ik niet helemaal omval maar op rustig tempo door kan. Tijdens de marathon half maart in Amstelveen ging het ook mooi, al was ik te vlot gestart en was het daardoor erg zwaar het tweede stuk. Maar dat had niet te maken met de diabetes, maar met mijn eigen indeling. Mogelijk had ik ook wat meer moeten eten tijdens het eerste stuk van de loop. Maar iedereen die meerdere marathons heeft gelopen zegt dat je dat toch moet ervaren. Maar met een tijd van iets meer dan 3u19m mag ik hartstikke tevreden zijn. Hier nog een grafiekje van de glucose-ontwikkeling, wellicht had ik meer bij-moeten eten tijdens het lopen. Iets voor een volgende keer..

Vooruitzicht:

Het sporten blijf ik doorzetten, het geeft mij veel voldoening en ik denk dat het voor de algemene gezondheid ook goed is. En onbewust is het ook wel een signaal naar mezelf dat ik ook met diabetes nog genoeg uitdagingen aankan.
Ik merk wel dat het blijft zoeken naar de combinatie van spuiten en beweging. Eergisteren was het een mooie avond en ging ik ongepland na het eten nog een half uurtje wandelen rond de wijk. Maar ik had de normale hoeveelheid insuline gespoten en mijn bloedsuiker zakte razendsnel. Het blijft echt maatwerk en op het moment dat je de insuline spuit moet je al beslist hebben of je nog gaat bewegen of rustig thuis blijft. Ook met huishoudelijk werk kan ik heel vlot zakken. Momenteel zit in mijn systeem dat ik er duidelijk over nadenk en rekening meehoudt of- en wanneer ik ga sporten. Maar het wordt steeds belangrijker om ook rekening te houden met minder intensieve activiteiten. Dat is een omschakeling die ik in mijn hoofd nog moet maken.
Zagen jullie ook dat je gedurende de eerste jaren na diagnose langzaam steeds meer rekening met je diabetes moest houden?