Gediagnosticeerd in Japan: Deel 1

Voor de feestdagen van 2025 was ik op bezoek bij de familie van mijn vriendin, Misato, in Tokyo. Kerst wordt in Japan niet gevierd zoals in Nederland, het is meer een moment om met vrienden af te spreken of om op een romantisch uitje te gaan. Dat laatste was precies ons plan. Ik zou eerst in mijn eentje een korte rondreis maken, daarna zouden we elkaar ontmoeten in het prachtige onsen-dorpje Shirahama (een onsen is een japanse warmwaterbron).

Alles verliep volgens plan. Fantastisch eten, prachtige musea en onwerkelijke uitzichten. Toch waren er signalen dat er misschien iets mis was. Ten eerste was ik verschrikkelijk geconstipeerd. Dat heb ik eigenlijk altijd als ik reis, maar dit keer leek het onoplosbaar. Daarnaast moest ik constant plassen, “dat zal de constipatie wel zijn”: dacht ik. In Japan zijn er ook overal openbare toiletten, dus het was niet echt een probleem. Ten slotte was er de droge mond, altijd maar die droge mond, met geen liters water was mijn dorst te lessen.

Allemaal heel vervelend, maar ik dacht dat mijn lichaam moeite had met reizen en dat ik me er gewoon door heen zou moeten bijten, en die droge mond, ach ik zou na Japan wel even langs de huisarts gaan. Dus ik zette stug door en ontmoette Misato in Shirahama.

Het reizen begon steeds zwaarder te worden, korte wandelingen voelde als een marathon. Traplopen, zware tassen tillen, ik kreeg het allemaal maar net voor elkaar. Ik bleef mezelf maar vertellen: “ah het komt door die constipatie, je neemt minder energie op omdat het daar benenden helemaal vol zit”.  Ik kon mezelf niet overtuigen dat er iets ernistgers aan de hand zou kunnen zijn.

Toen kwam de grote schok: na een middag wandelen waren we gaan relaxen in de warmwaterbronbaden van ons hotel (we hadden één nacht in een gasthuis, één nacht in een luxe onsen-hotel voor de kerst). Heerlijk relaxed stapte ik uit bad, droogde mezelf af en ging op een weegschaal staan in de hoek van de kleedkamer: 55 kilo. Ik ben 180cm en weeg normaal rond de 65 kilo, dit kon niet waar zijn, ik had niet zo weinig gewogen sinds ik een puber was.

De volgende dag hadden we een lange reisdag voor de boeg: van Shirahama naar Kanazawa (zo’n zes uur met de trein). Misato wist me te overtuigen om tijdens onze tussenstop in Osaka toch maar even langs een arts te gaan, eentje die engels sprak en toevallig gespecialiseerd in diabetes. Het is moeilijk voor te stellen wat er had kunnen gebeuren als we niet langs deze dokter waren geweest.

Er werd een bloedtest gedaan en er werd meteen duidelijk dat er iets mis was, ik had een hogere bloedsuikerwaarde dan zijn machine kon lezen (meer dan 28 mmol/l). In combinatie met een urinetest was het resultaat duidelijk: Diabetische Keto-Acidose (DKA). Hij adviseerde ons linea recta naar een ziekenhuis in Osaka te gaan, maar het leek ons handiger om in de buurt van de ouders van Misato te zijn, in Tokyo. Hij gaf me een shot insuline en we vertrokken als een speer met de shinkansen (hogesnelheidslijn) naar Tokyo.

Aangekomen in het ziekenhuis in Tokyo werd ik meteen op een bed gelegd bij spoedeisende hulp. Er werd een infuus geplaatst in mn arm en in m’n polsslagader. Om dat ik een ernstig kaliumtekort had werd ook een Centraal Veneuze Katheter  ingebracht. Dit is een slangetje waarmee ze voedingstoffen directer bij het hart kunnen afleveren. Als kers op de taart kreeg ik andere katheter, zodat ik niet meer naar het toilet hoefde, zullen we maar zeggen (dat was ook een hele ervaring...). Vervolgens werd ik overgebracht naar de Intensive Care, waar ik een nachtje moest blijven. Wat een romantische eerste kerstdag...

Tweede kerstdag mocht ik ’s middags naar een reguliere kamer, waar me ook meteen werd aangeleerd hoe ik zelf insuline moet spuiten. M’n bloedsuikerniveau was nog steeds hoog (>20 mmol/liter), maar het diabetesavontuur was officieel begonnen. Een wonderbaarlijke bijwerking van de insuline die mijn lichaam weer in balans bracht was dat m’n constipatie was verholpen. Dat waarvan ik dacht dat het grote gezondsheidsprobleem van deze vakantie zou worden, bleek slechts een bijrol te zijn.

In deel 2 zal ik mijn terugreis naar Nederland en mijn ontvangst bij de huisarts beschrijven.