Exposure therapie

Het voelt als nu of nooit. Mijn laatste kans om angsten te overwinnen. Na emdr is exposure het sleutelwoord, zoals in een eerder blog beschreven. Iedere twee weken gesprek met mijn internist in de hoop te leren samenwerken zonder angst. De laatste behandeloptie na tien jaar tobben die ik nog kon bedenken.

Ik ga nu ontdekken of de opgebouwde basisveiligheid waar ik een jaar aan gewerkt heb, voldoende is. Het schuurt voor mijn internist, dit is natuurlijk niet waar hij voor opgeleid is. Om over contactfrequentie en tijdsinvestering maar te zwijgen. Tja, zijn voorgangers hebben het ook voor hem compleet verpest.

Ik moet erop vertrouwen dat mijn internist zonder oordeel met mij in gesprek blijft, mij als mens blijft zien en mij wil blijven helpen. Juist daarop is het in het verleden faliekant misgegaan. Het is spannend, heel spannend.

We gaan internistische zaken bespreken, de allereerste keer sinds ons contact. Voor mij de eerste keer in decennia. Alles komt zo in mijn dossier. De aankomende tijd zal ik moeten verdragen dat alles leesbaar is voor mensen die onterecht mijn dossier openen, zoals vele malen in het verleden is gebeurd.

Ik voel vertrouwen. Al voorafgaand aan deze beladen afspraak. Het is bijzonder dat mijn internist zoveel tijd, energie en ongelooflijk veel moeite in de opbouw van onze relatie steekt. Met minder komen we er ook niet. Afhaken is duidelijk geen optie voor hem.

Hij wil helpen. Hij wil MIJ helpen. Dat spreekt hij uit en laat hij op alle mogelijke manieren zien. We wisselen veel uit. Dit voelt fijn. Een internist die inhoudelijk met mij mee wil denken om samen de puzzelstukjes te leggen. Ik voel mij echt geholpen door mijn internist. Aan het einde van het gesprek stelt hij met zijn huiswerk aan de slag te gaan zodat we over twee weken verder kunnen praten. Dit voelt goed. We zijn een prettig, veilig en helpend behandelplan ingeslagen.

Ongeloof overheerst. Dit is de internist zorgvrager relatie die mij past. Waar komt deze veilige interactie vandaan? Hoe komt dit vertrouwen ineens uit de lucht vallen? Ik begrijp er niets van. Het contrast met eerdere artsen is te groot. Het voelt onwennig, onrustig en onvast in mijn hoofd. Gelijktijdig ben ik opgelucht en vol vertrouwen dat het nu allemaal beter wordt.

Binnenkort praten we verder en zal onze samenwerking hopelijk meer en meer ingesleten raken, als een beek die zijn pad door een berg klieft. Ik ben dankbaar dat hij mijn internist wil zijn.