Veilige samenwerking

Ik begrijp niets meer van arts-patiëntrelaties met een diabetesdokter. Na traumatische ervaringen, zorg mijden en bijzondere vriendschappelijke relaties, probeer ik nu een normale zorgvrager internist relatie op te bouwen. Ik vind het moeilijk. Ik heb geen idee hoe je zoiets met een aandoening als diabetes doet.

Andere zorgverleners zijn neutraal. Ideeën van een huisarts, tandarts, verpleegkundige of oogarts raken mij niet. Woorden van mijn internist komen binnen.

Diabetes is intiem. Mijn glucosedata vertellen mijn hele leven. Wat ik voel, wat ik doe, wat ik eet, welke persoonlijke keuzes ik maak. Data delen kan ik alleen in echte verbinding, in vertrouwen met ingebouwde veiligheid.

In verbinding met een nieuwe internist werd de diagnose ptss gesteld. Veroorzaakt door diabeteszorg. De glucosepolitie in witte jassen die mij vanuit hun ivoren toren tientallen jaren stelselmatig toeschreeuwde heb ik met emdr tot zwijgen gebracht. De vreselijke flashbacks zijn weg. Voor het eerst kan ik een zorgvrager internist relatie gaan opbouwen. Tenminste dat hoop ik.

Ik voel vertrouwen dat mijn internist mij verder wil helpen ondanks diabetescomplicaties, dat hij mij als gelijkwaardig gesprekspartner ziet, dat hij mij gunt dat het goed met mij gaat. Langzaam voel ik ook vertrouwen dat ik mijn persoonlijke keuzes in leefstijl mag maken zónder stokslagen. Al voelt het nog verwarrend, bizar en onwennig, het vertrouwen in mijn internist wordt steeds stabieler.

Vanuit verbinding en vertrouwen kan ik nu de stap maken om internistische zaken met mijn arts te bespreken. Tenminste dat denk ik. Ik moet het nu gewoon doen. In ieder geval proberen. Opnieuw een duik in het diepe, het is bijna mijn comfortzone.

De arts-patiëntrelatie is allesbehalve neutraal. Komt dit door mijn beladen verleden of is praten over bloedglucose, complicaties en diabetesbehandeling gewoon persoonlijk en intiem?

Dit keer wil ik samen sparren en echt samen beslissen. Niet meer mijn zelfbedachte plannen uitvoeren. Juist open en onbevooroordeeld naar zijn ideeën luisteren. We hebben zo’n andere invalshoek, daar hoop ik dit keer gebruik van te maken. Samen tegenstellingen afwegen om gezamenlijk tot een objectief best passend plan te komen. Ik wil in een veilige samenwerking met mijn internist mijn diabeteszorg vormgeven. Hoe realistisch is dit doel? De tijd zal het leren.