Rust in mijn hoofd

Sinds ik diabetes heb, ben ik veel rust kwijtgeraakt.

Rust in mezelf.

Rust in mijn gezin.

Rust in mijn leven.

Als mensen aan diabetes denken, denken ze vaak aan insuline, glucosewaarden en koolhydraten tellen. Maar voor mij zit een groot deel van diabetes ergens anders.

In mijn hoofd.

Altijd bezig zijn met mijn waardes.

Nadenken over wat ik ga eten.

Rekening houden met sporten.

Controleren of ik voldoende spullen bij me heb.

Alert zijn op signalen van een hypo.

En als mijn waardes niet goed zijn?

Dan vraag ik me af wat ik anders had kunnen doen.

Heb ik te weinig insuline gegeven?

Had ik eerder moeten corrigeren?

Heb ik iets over het hoofd gezien?

Jarenlang dacht ik dat dit er gewoon bij hoorde. Dat ik altijd controle moest houden.

Maar eigenlijk is dat ontzettend vermoeiend.

De laatste tijd ontdek ik steeds meer hoeveel mentale ruimte diabetes inneemt. Niet alleen op de momenten dat mijn waardes niet goed zijn, maar juist ook op alle momenten daartussen.

Omdat er altijd wel iets is om rekening mee te houden.

Wat ga ik eten?

Ga ik sporten?

Heb ik voldoende spullen bij me?

Waarom stijgt mijn glucose nu?

Moet ik al corrigeren of wacht ik nog even?

Op zichzelf lijken het misschien kleine momenten. Maar bij elkaar vragen ze de hele dag door aandacht.

Er zijn ontzettend veel factoren die invloed hebben op je glucosewaarden. Factoren waar je soms invloed op hebt, maar vaak ook niet.

Toch was ik vaak op zoek naar wat ik anders had kunnen doen. Naar wat beter had gemoeten.

Pas toen ik echt begon te voelen hoeveel invloed diabetes op mijn leven heeft, kon ik ook zien dat het soms gewoon is wat het is.

Dat niet iedere hoge of lage waarde een verklaring hoeft te hebben.

Dat ik niet overal invloed op heb.

En dat geeft me meer rust.

Niet omdat diabetes minder aandacht vraagt. Maar omdat ik mezelf minder verwijt wanneer dingen anders lopen dan ik had gehoopt.