Verslaafd, ik kan niet meer zonder …

Het hoge woord is eruit, ik ben verslaafd. Niet meer aan suiker maar aan mijn CGM*. Iedere twee weken plak ik een nieuwe sensor op mijn bovenarm, op eigen kosten en uit vrije wil. Zo probeer ik een beetje inzicht te krijgen in mijn glucosewaarde bij wat ik eet en wat ik beweeg. En zo hoop ik ook geen onverwachte verrassingen te horen als mijn HbA1c waarde gemeten wordt.

In januari van dit jaar deed ik mee aan een onderzoek van het TNO in Delft. Daarvoor kreeg ik 10 dagen een CGM opgeplakt, een gyroscoop heupband om en een band met sensoren om mijn pols. Bij de start werd ook bloed afgenomen en na 10 dagen gingen mijn ogen op de foto, de bekende fundus-foto’s. 

Maar …

Ik vind dit soort onderzoeken interessant en het dient een goed doel dus ik doe hier graag aan mee. Er was alleen wel een maar, ik moest het onderzoek blind ondergaan. De waarden van de CGM en de andere sensoren kon ik niet inzien zodat het niet mijn gedrag zou beïnvloeden. En dat viel niet mee, een “normaal” leven leiden zonder even op je telefoon te kijken of wat je voelt ook te verklaren is. 

Hoofdpijn en je wat slapjes voelen, zou ik een kleine hypo hebben? Door omstandigheden eens een snelle ongezonde maaltijd eten en vermoeden dat je glucosewaarde omhoog schiet, wie zal het zeggen? Een taartstuk niet kunnen afslaan omdat het ter ere van je eigen werk jubileum is, het hoort bij mijn echte leven. Ik besloot daarom al snel, wel wat op papier bij te houden om dit later eens naast de onderzoeksresultaten te kunnen neerleggen.

Voor het onderzoek en een week later voor mijn reguliere diabetes controle bij de huisarts/POH werd mijn HbA1c waarde gemeten. Vooral naar de laatste was ik nieuwsgierig, hadden die 10 dagen zonder sensor invloed?

Nou dat viel mee, een nette 36 mmol/mmol, daar ben ik heel tevreden mee. En daags erna kreeg ik digitaal alle meetwaarden van de sensoren toegestuurd. Over het algemeen niets om je voor te schamen. Bloeddruk netjes, glucose zoals het hoort en over het algemeen ook genoeg beweging en rust. En mijn aantekeningen, nou ik ken mijn lichaam toch nog niet echt goed. De glucosewaarde vertoonde geen dipjes of pieken op tijden dat ik ze dacht te voelen. Ik moet nog even rustig gaan zitten want het is smullen van de hoeveelheid data die ik gekregen heb.

Het valt mij al langer op dat het effect op de glucosewaarde bij wat ik eet aan het veranderen is. Ging de glucose een jaar geleden nog flink omhoog en duurde het lang voordat deze weer stabiel was na het eten van worstenbroodje. Nu zie ik wel even een heuveltje maar lijkt het worstenbroodje veel minder invloed te hebben en een kortere duur. 

Onlangs ben ik ook in gesprek gegaan met een diëtiste. Niet voor een nieuw moeilijk dieet maar om gewoon eens te horen hoe ik het doe en kan het misschien ergens beter. En ja, ook zij heeft mij weer een zetje en nieuwe inzichten gegeven. 

Toch toegegeven

De CGM sensor van het onderzoek was nog maar net van mijn rechterbovenarm en ik maakte mijn linkerarm alweer vrij voor een nieuwe CGM. Ik moet toch toegeven dat ik verslaafd ben geraakt, en nieuwsgierig. Want wat is het een wonder hoe mijn lijf reageert op mijn leefstijl en alles in goede banen probeert te leiden. En ik heb een goed excuus om zaterdag weer een heerlijke authentieke Franse crêpe te gaan eten op de zaterdagmarkt bij Peltier. Wat zal de sensor er van maken? Een Mont Ventoux of een heuveltje uit de Loire streek. Gewoon genieten, in gedachten als een klein jongetje op een Franse camping … mijn lijf maakt mijn leven maar mooi!

 * CGM staat voor Continue Glucose Meter