Ik dacht dat ik had leren leven met diabetes

Ik leef al dertien jaar met diabetes type 1. Ik dacht dat ik het een plek had gegeven, tot mijn paard me liet zien dat dat helemaal niet zo was.

Mijn naam is Manon van Geene en ik ben 24 jaar. Al dertien jaar leef ik met diabetes type 1.

Jarenlang deed ik gewoon wat nodig was. Glucosewaarden regelen, koolhydraten tellen, insuline geven, sporten, werken… en vooral doorgaan. Natuurlijk vroeg diabetes veel van mij, maar ik dacht: dit hoort er nu eenmaal bij.

Tot een paar maanden geleden.

Mijn eigen paard spiegelde iets in mij waarvan ik niet wist dat het er nog zat. Ik reageerde heftiger dan ik van mezelf kende. Daardoor ontdekte ik dat ik nooit écht had verwerkt wat leven met diabetes voor mij betekent. Ik had vooral geleerd om door te gaan. Pas toen ik hierbij stilstond, zag ik hoeveel verantwoordelijkheid, voortdurende alertheid, verdriet en verlies ik al die jaren met me meedraag. Dat besef was confronterend, maar gaf ook rust.

Niet omdat de diabetes is veranderd, maar omdat ik eindelijk ruimte gaf aan wat het werkelijk met mij doet.

Diabetes is zoveel meer dan glucosewaarden meten en insuline spuiten. Deze chronische ziekte vraagt dag en nacht om aandacht en heeft een enorme impact op iemands leven. Toch gaat de aandacht vaak vooral uit naar de medische kant, terwijl de emotionele impact minstens zo groot kan zijn.

Wat mij misschien nog wel het meest heeft verrast, is dat je zó gewend kunt raken aan die voortdurende verantwoordelijkheid, dat je niet eens meer merkt wat het met je doet. Je regelt alles, je gaat door en denkt dat het erbij hoort. Totdat je ergens tegenaan loopt en beseft hoeveel je al die jaren eigenlijk hebt gedragen.

Pas toen ik écht stil durfde te staan bij wat diabetes van mij vraagt, begon ik écht te leren leven mét diabetes.

Ik hoop dat mijn verhaal laat zien dat ook de emotionele impact van diabetes gezien mag worden.