Hardlopen met diabetes deel 16, De Marathon. Een terugblik.

Onder de noemer ‘Hardlopen met diabetes’ neem ik je mee met mijn ervaringen en lessen rondom sporten met diabetes. Ik heb het hardlopen weer opgepakt om meer te bewegen sinds mijn diagnose. Ik heb pas sinds juni 2025 weet van mijn diabetes en dus is ook alles voor mij nieuw. Het doel is voor nu om op 1 november de Marathon van Den Haag te lopen. Elke blog in deze serie belicht weer een ander thema. Vandaag: De Marathon. Een terugblik.

Gisteren was het dan eindelijk de grote dag: De NN Marathon van Den Haag! De dag waar ik al maanden naar toe had geleefd en naar toe had getraind. Mijn eerste van mijn drie marathons ook waarin Diabetes Type 1 meeliep. First things first: Ik heb hem uitgelopen. Uiteindelijk geëindigd in een tijd van 3.40.17. Maar het moest wel uit mijn tenen komen.

De marathon: een ware belevenis

De NNMarathonTheHague stond dit jaar voor het eerst op het programma. De route voerde vanaf het Malieveld dwars door de stad richting Wateringen en andere dorpen in het Westland om vervolgens via Kijkduin, langs de duinen en Scheveningen weer terug te keren op het Malieveld. Het was fantastisch loopweer en alle wijken en dorpen langs het parcours waren uitgelopen om de lopers aan te moedigen. Overal was muziek, een orkaan van geluid en er waren vele aanmoedigingsposters. Dit gaf een sfeer die echt deed denken aan de Elfstedentocht. Dat was absoluut genieten. Mijn regio is echt een geweldig evenement rijker.

Het lopen zelf

De aanloop was wat vermoeiend. Ik had een slechte nacht met een hypo rond half twee. Ik had kennelijk iets te fanatiek gebolusd na het eten. Een rekenfout. Na de nachtelijke walk of shame richting de snoeptrommel toch weer in slaap gevallen en om 7 uur opgestaan om nog te kunnen bolussen voor het rennen. Wel lekker ontbeten met een lichte maaltijd die zorgde voor een stijging van de suikers. En dat was wel nodig, want ik moest op de fiets naar de start toe bij gebrek aan OV. Ik ben uiteindelijk gestart met een suiker van ongeveer 13 mmol/l.

Ik liep met een collega samen en we hadden afgesproken om mee te gaan met de hazen die het tempo van 3.30 uur aanhielden. In het startvak gingen we in hun omgeving staan. Ik zou zelf elke 30-40 minuten een gel nemen om genoeg suiker binnen te krijgen.

Kennelijk stonden we bij het startschot te slapen, want toen we over de start gingen, waren de hazen met hun vlaggen nergens meer te zien. Pas even verder zagen we ze in de verte de hoek om gaan. Oeps. Nu al een achterstand van dik 200 meter. Wat nu? We besloten zo rustig mogelijk proberen in te lopen. Meter voor meter kwamen we steeds dichterbij. Het nam niet weg dat we op sommige stukken met ruimte (voor mij) toch net even wat harder gingen dan gehoopt.

We bleven toch gestaag doorlopen en het innemen van de gels bleef goed gaan. Maar langzaam gingen de benen toch steeds zwaarder voelen. Na een een kilometer of 17 achterhaalden we de hazen. De hazen bleken zelf ook wat harder te lopen dan het schema aangaf. Op het halve marathonpunt kwamen we door op 1:43. Een kleine 2 minuten voor op schema...aai...die zware benen kwamen dus niet uit het niets. Daar komt nog bij dat m'n suikers behoorlijk aan het dalen waren. Ik moest dus ook op mijn voeding blijven letten.

Ik besloot de groep te laten gaan en te focussen op het zo gezond mogelijk uitlopen en genieten van de support. Dit betekende lopen van verzorgingspost naar verzorgingspost om daar rustig bij te kunnen tanken. Gelukkig stond even verderop mijn gezin, mijn broertje en mijn ouders met een banaantje en nieuwe gels. Dat gaf me weer energie om door te lopen. Maar rond 33 km raakte de tank behoorlijk leeg en werd ik ook een beetje misselijk van de gels. Die gingen er nauwelijks nog in. Dat was jammer. Gelukkig stonden er veel mensen langs de kant met winegums en hadden de verzorgingsposten genoeg AA. Het betekende wel dat het tempo helemaal weg was. Die laatste kilometers waren dan ook zwaar en aftellen naar de eindstreep.

Die eindstreep haalde ik dus op mijn tandvlees, maar gelukkig verder zonder al te grote suikeruitdagingen. De zwaarte zat vooral in de benen die de laatste 10km tegen de kramp aan zaten. De aanvankelijke snelle daling van mijn bloedsuiker stokte rond de 6 mmol/l. Prima om mee te finishen. En ik had zowaar nog wat laatste kracht voor een eindsprintje richting 3.40.17. Maar dat was alles wat er nog in zat.

De afdronk, de lessen

Een marathon lopen met diabetes type 1 kan dus gewoon! Je moet er echter wel wat voor doen met trainen en een goede voedingsplanning. En dan nog moet je een beetje het geluk hebben dat je lijf op de dag zelf een beetje mee wil werken. En dat laatste was misschien niet 100% het geval, maar binnen de omstandigheden heeft mijn lijf het gelukkig meer dan voldoende uitgehouden. Meteen na de marathon moest ik er niet aan denken om een nieuwe marathon te gaan doen....maar een dag later....tsja het gaat eigenlijk best ok met de benen...dus wie weet. Ergens kan ik nu best wel uitkijken naar mijn volgende loopje eind deze week. En dat is een goed teken. De loopavonturen zijn zeker nog niet klaar.

Woorden van dank

Ik kwam onderweg een team lopers tegen van het ziekenhuis waar ik onder behandeling sta. Ik was blij om te kunnen zeggen dat ik dankzij hen en hun collega's mee kon doen. Verder ben ik natuurlijk mijn gezin dankbaar voor de steun en ruimte die ik krijg om aan mijn gezondheid te blijven werken. Maar er is één iemand die me vorig jaar echt over de streep heeft geduwd en ervoor heeft gezorgd dat ik überhaupt weer kon denken aan rennen: Jasper Iking van de Bas van de Goor foundation. Dank voor het ontsteken van de vlam. Deze gaat blijven branden en hopelijk kan ik de vlam ook aan veel anderen die dit lezen doorgeven.