Scheiding 1e en 2e lijn

Toen ik 30 jaar geleden diabetes 1 bleek te hebben kwam ik in behandeling bij een internist. Ik heb/had een stabiele diabetes, weinig uitschieters, geen bijkomende problemen en na het instellen e.d. kwam ik al snel op een regime van 1 x per jaar naar de internist met bijbehorende functietesten, bloedonderzoek en oogonderzoek (in die tijd nog een jaarlijks ECG en 24-uurs bloeddrukmeting). Ik had weinig behoefte aan een diabetesverpleegkundige en mijn internist ging daarin mee.

Na 15 jaar verhuisden mijn vrouw en ik naar Spanje waar we 12 jaar hebben gewoond. Mijn diabeteszorg daar kwam in handen van mijn Spaanse huisarts. Mijn ervaring daar is dat je overal zelf achterheen moet: voor een labbriefje naar de huisarts, vragen om een oogonderzoek, ECG (daar toen nog wel). Alles ging wat primitiever maar zeker niet slecht. Medicijnen krijg je per doosje tegelijk dus 50 teststrips die in 12 dagen op zijn moest je iedere 12 dagen bij de apotheek gaan halen.

Weer terug in NL ben ik bij de huisarts begonnen, ook 1 x per jaar en weer zonder DVP. Na wat vragen mijnerzijds over mijn 24-uurs insuline werd ik doorverwezen naar een internist. Daar kom ik nu 1 x per jaar met bloedprikken vooraf. De internist wil me graag naar de DVP hebben maar ik zie daar in mijn geval nog steeds niet de meerwaarde van in. Met FSL en sinds kort de app Juggluco en een bloeddrukmeter kan ik mijn diabetes huishouding aardig zelf in de gaten houden.

Nogmaals, ik ben een gemakkelijke diabeet, (nog) zonder complicaties, goed instelbaar. Ik weet dat anderen meer problemen kunnen hebben.

Hoi Yvonne,

In principe wordt diabetes type 1 in de tweede lijn behandeld. Het is ook best specialistische zorg. Natuurlijk zijn er een aantal huisartsen die veel van diabetes weten en zij kunnen soms nog wel wat mensen zelf behandelen. Mijn persoonlijke ervaringen met huisartsen en hun diabeteskennis zijn bar en boos. Mijn diagnose (oké dat is alweer bijna 42 jaar terug) is ruim een jaar vertraagd doordat de huisarts dacht dat diabetes niet bij kinderen voor komt. Alle bloedwaarden waren zo'n beetje gecontroleerd, maar glucose werd stelselmatig overgeslagen. De huisartsen die ik daarna heb gehad hebben ook nog nooit blijk gegeven van voldoende diabetes type 1 kennis. Mijn ervaring is (uitzonderingen daargelaten!) dat het gewoon hun vakgebied niet is.

Groet, Jupiter

huisartsen zijn generalisten geworden in de evolutie, met wat “hobby” specialisaties voor wat extra inkomsten.

een generalist weet overal wat van af maar nooit genoeg, tenzij ze zelf diabeet zijn of er speciale interesse in hebben maar dan nog ben je in het ziekenhuis beter af bij een internist / endocrinoloog, diëtist en DVK.

en ook daar moet je je eigen situatie blijven bewaken en aan de bel trekken als er wat is, die arts die al zijn patiënten kent is er niet meer, dus daar treed automatisch een verwatering van de behandeling plaats en geen versuikering.

Hallo allemaal,

Al lezende valt het mij op dat de praktijk ondersteuner somatiek van de huisartsen niet wordt genoemd. Deze groep begeleid ook diabetes patiënten. Mijn ervaring met hen is beroerd. Zij zijn ook generalisten en weten iets over diabetes, maar lang niet altijd genoeg. Dat is de reden dat ik een overstap naar het ziekenhuis en een diabetes verpleegkundige heb gevraagd. Aanstaande dinsdag heb ik een gesprek.

Dat kan kloppen: een POH Somatiek is speciaal voor ouderen en die zal van diabetes niet zo veel weten. Diabetes is dan één van de vele aandoeningen waarmee deze behandelaar mee te maken heeft, net als voor de huisarts geldt. POH'ers Diabetes zijn er ook en dan kunnen ervaringen van patiënten veel beter zijn.

Is er al ooit wetenschappelijk verantwoord onderzocht in welk traject, 1ste of 2de lijn, de behandeling van diabetes ter voorkoming van complicaties het meest effectief plaats vind?

MVRGR Toon

M.i. is de diabeteszorg bij huisarts/praktijkondersteuner van slechte kwaliteit (uitzonderingen daargelaten). Ze hebben helemaal geen kennis van diabetes.

Mijn ervaring hier in ZW-Friesland is dat type 1 in het ziekenhuis onder behandeling is en type 2 bij de huisarts/POH. Daar vind ik wat van, maar ik snap dat het qua kosten niet haalbaar is om iedereen met diabetes naar het ziekenhuis te sturen.

Ik heb sinds december 1980, dus 43 jaar, type 1.

Mijn toenmalige huisarts verwees mij direct door naar de internist. Die constateerde inderdaad "suiker". "Het is nu december, gebruik maar geen suiker meer en kom begin januari weer terug.' Oh, ja, ik kreeg eerst pilletjes mee, Diamicron. Maar dat ging eigenlijk niet goed en op eigen verzoek ben ik vrij snel insuline gaan gebruiken.

Maar er was nog geen bloedsuiker meter, een jaar later ik dacht in 1981 -1982, was daar de bloedsuikermeter. Koste geloof ik wel Fl. 600,- Druppel bloed op een strip en na ik dacht 60" met een klein spuitflesje met water afspoelen en dat stripje dan ik de meter.

Dat waren nog eens tijden.

Het was bleek later een geweldige internist te zijn. Die altijd klaar stond, ik kon hem dus altijd direct bellen. En sinds die tijd ben ik altijd onder behandeling van een internist. Een heer dan wel dame.

Ik ben er tevreden mee vooral ook omdat type 1 toch wel heel specifieke zaken met zich mee brengt. In mij geval schildklier problemen. Er is een relatie nl.

En na al die 43 jaar weet ik veel meer dan m'n behandelaar in mijn geval hoe mijn lichaam in elkaar zit. Dus ik bepaal zelf hoeveel ik "spuit'. De internist "gaat over de andere zaken" (bloeddruk,nieren etc. etc. ). Ik denk dat het geen goede zaak is dat ik bij een DVK dan wel huisarts kom.

En nu ben ik "aan de FSL2". En ben dik tevreden.