De dag dat ik bijna één werd met een kunstwerk

Niet alle dagelijkse belevenissen hoeven over hypo’s te gaan… maar deze is, door wat er had kunnen gebeuren, te geestig om niet te delen. En dan ook nog op een stikhete dag en daar hebben we er inmiddels genoeg van gehad.

Tijdens een outdoor kunstexpositie in Den Haag begon het allemaal. De naam van de expositie ben ik kwijt, maar de warmte herinner ik me nog goed. Opgeblazen kunstwerken, de zon hoog aan de hemel, camera mee, en zo startte ik mijn route vanaf CS. Ik ken het centrum goed, maar perfectionist als ik ben: zonder plattegrond geen route. Ik wilde geen enkel kunstwerk missen.

Dapper ging ik op weg, flink tempo erin en een strakke planning. Warmte of niet, mijn doel was een prachtige fotoreportage maken. En met een bescheiden glimlach: ik voelde me best professioneel.

Na een half uur kwam ik op het Lange Voorhout. En toen voelde ik het: zweten, rot gevoel, honger, zwakte. Sensor gecheckt, oei 3.6 in rood, pijl recht naar beneden.

Maar ik stond daar tussen indrukwekkende kunstwerken die lastig te fotograferen zijn met mensen ervoor. Dus ik stelde het fixen van deze hypo nog heel even uit en maakte foto’s. Tot ik naast een opgeblazen draak stond en mijn benen besloten: nu is het genoeg. Als ik was gevallen, was ik letterlijk op die draak beland en één geworden met het kunstwerk. Artistiek, maar zeker niet de bedoeling.

Strompelend bereikte ik een bankje. Meerdere dextro’s, een paar minuten flink van de kaart, en daarna de meegenomen lunch naar binnen gewerkt die ik totaal niet proefde. Een wandeling in de warmte… ik had het kunnen weten. De rest van de tour heb ik niet meer gefotografeerd. Wel nog een koffie gescoord; sommige dingen blijven belangrijk!

Achteraf moest ik vooral lachen om het idee dat ik onderdeel had kunnen worden van de expositie: “Kunstwerk nummer 14: vrouw versmolten met draak.”

Warme dagen zijn voor mij altijd een uitdaging geweest en deze dag liet dat opnieuw zien. Het blijft jammer wanneer zo’n leuk uitstapje ineens verstoord wordt door een flinke hypo, zeker omdat ik er zo naar uit had gekeken. Ik merkte vroeger al dat warmte iets met mijn bloedsuikers deed, maar ik wist niet waarom, tot ik later de blog 4 dingen die je moet weten over warmte en diabetes las. Gelukkig is hierover nu veel meer bekend en met de sensor, verschillende soorten insuline, spuitmomenten en alle kennis kan ik veel ellende voorkomen.

En deze belevenis hoort dus ook in mijn reeks. Een hypo veroorzaakt door een factor van buitenaf. Niet bepaald waar ik op zat te wachten, maar ik ging wel naar huis met een serie foto’s (tot en met de draak) en een titel voor deze blog. En daar kan ik dan achteraf weer smakelijk om lachen.