Gediagnosticeerd in Japan: Deel 3

Na een lange pauze is hier deel 3 van mijn blog over hoe ik werd gediagnostiseerd in Japan. In het vorige deel vertelde ik over de eerste ervaringen terug in Nederland. Nu, na een half jaar in Nederland is het weer tijd om stil te staan bij het hele diabetes avontuur.

Op 4 juni 2025 sprak ik voor het eerst met mijn internist in Nederland, dat is dus bijna een half jaar na mijn diagnose. Eerlijk gezegd stelde het niet veel voor. Waar ik veel meer aan heb is het contact met de diabetes verpleegkundigen bij het Ikazia Ziekenhuis in Rotterdam. Met behulp van een app heb ik altijd een kort lijntje voor al mijn vragen. En vragen heb ik zeker. Diabetes is voor mij een soort puzzel aan het worden, een uitdaging om te kraken die zich altijd onvoorspelbaar gedraagt.

Het afgelopen half jaar zat vol met eerste keren. De eerste keer hardlopen, de eerste keer op de racefiets, de eerste keer alcohol, de eerste nacht in de club en ga zo maar door. Met elke eerste keer krijg ik meer vat op m'n leven. Binnenkort ga ik voor het eerst een wat langere tijd op vakantie, wel binnen de EU dit keer, en met een extra reisverzekering.

Want mijn verzekeraar, daar kan ik nog een stuk kwader van worden dan het feit dat ik diabetes heb. Zoals in het vorige deel beschreven heb ik in Japan aan de balie een gigantische som geld moeten betalen. Hiervan heb ik van mijn verzekeraar minder dan de helft vergoed gekregen (eerst wilden ze me voor 60 euro vergoeden omdat hun documentenlezer vastliep op de japanse ziekenhuisbon). Zodoende is dit de zwaarste vakantie van mijn leven geworden, zowel financieel als emotioneel.

Ik heb zo ontzettend veel geluk gehad dat ik met familie was, ik kan niet wachten om weer terug te gaan naar Japan om ze nog eens goed te bedanken. Om ze te laten zien hoe ik in een half jaar al zoveel grip heb gekregen op m'n diabetes.