Hardlopen met diabetes deel 10, Herstellen

Onder de noemer ‘Hardlopen met diabetes’ neem ik je mee met mijn ervaringen en lessen rondom sporten met diabetes. Ik heb het hardlopen weer opgepakt om meer te bewegen sinds mijn diagnose. Ik heb pas sinds juni 2025 weet van mijn diabetes en dus is ook alles voor mij nieuw. Het doel is uiteindelijk om voor mijn 50ste een marathon te lopen. Elke blog in deze serie belicht weer een ander thema. Vandaag: Herstellen.

Terwijl ik dit blog schrijf, geniet ik van een iets langere pauze tussen 2 trainingen in: twee dagen in plaats van één. Deels ingegeven door mijn eigen agenda, maar natuurlijk ook het resultaat van drukke weken met reizen, weinig slaap en toch veel trainen tussendoor. Het geeft me wel de mogelijkheid om iets dieper in te gaan op mijn eigen omgang met herstel waarbij diabetes natuurlijk ook een rol speelt.

In mijn vorige blogs heb ik al verteld dat ik ben gaan rennen met begeleiding van de REN-app: een digitale personal trainer die op basis van de data uit je horloge, de feedback van je eigen gevoel én je eigen agenda van die week een trainingsschema maakt voor je doel en dit ook tussendoor kan aanpassen. Die trainingen hebben veel variatie in intensiteit, maar worden nu wel steeds pittiger en daar komt een ander hoofdstuk bij: de zorg voor jezelf en herstel.

Ik voel aan mezelf dat ik ook geen 20 meer ben. Daar komen de zorgen thuis, de zorg voor diabetes, mantelzorg en niet te vergeten een veeleisende baan bij. Dat maakt niet alleen het inplannen van de trainingen lastiger, maar ook de zorgen voor eigen herstel. En dat laatste is echt essentieel om heel te blijven. Dat zag ik ook weer bij mijn blessure dit voorjaar. Dat was bij nader inzien echt een vorm van overbelasting door overmoed.

In mijn eerdere marathoncycli liep ik gemakkelijk 4 tot 5 keer per week in afstanden van 10 tot 25 kilometer per keer. Nu mag ik blij zijn dat ik 3 á 4 keer per week haal en dat is al intens genoeg. De app houdt hier gelukkig rekening mee door de intensiteit van de trainingen af te stemmen op de hoeveelheid herstel. Het grote voordeel is wel dat er nu vaak 1 of 2 dagen tussen trainingen zit. En deze tijd heb ik zeker na langere trainingen echt nodig om die kleine pijntjes en vermoeidheid in het lijf kwijt te raken en voldoende hersteld te zijn voor de volgende training. Het enige dat er hierbij nog inschiet, is de slaap. Dat doe ik nog te weinig en niet goed genoeg.

Wat daarbij helpt zijn ook een goede warming up, cooling down en voldoende rekken en strekken. Dat zullen alle meer geoefende hardlopers wel weten. Het zijn clichés, maar oh zo belangrijk om het trainingsschema zonder kleerscheuren door te komen. Ik moet er nu veel meer tijd aan besteden dan ooit te voren, maar ik kan echt niet meer zonder. Ik krijg echt de rekening gepresenteerd met meer spierpijn en kans op nieuwe blessures als ik een warming up en het rekken & strekken verslons. Het helpt in elk geval zeker om weer fit te zijn voor de volgende training.

En tussen al dit fysieke geweld (wat vooral gericht is op het hart, spieren en pezen), moet ik ook nog rekening houden met de bloedglucose en de voeding. Zoals jullie wellicht hebben gelezen, heb ik vorige week een moedige poging gedaan om een keer blind 'op gevoel' te lopen nadat mijn telefoon ermee was opgehouden en ik dus geen sensordata meer kon uitlezen. Daar kwam bij dat mijn nieuwe telefoon niet kon omgaan met de DexcomOne+ sensor. Dat was dus 2 trainingen lopen op gevoel. Ik moet zeggen dat dat voor een korte training nog wel te doen is. Maar voor een lange training en de momenten erna is inzicht in mijn glucosedata gewoon onmisbaar. Dat is nodig om de voeding en insuline gewoon goed te kunnen doseren tijdens en na de training. Daar komt nog eens bij dat er met dit rare voorjaarsweer eigenlijk geen pijl op mijn waarden te trekken is. Inzicht in mijn data geeft rust. En ook dat draagt bij aan herstel.

Nieuwe telefoon & nieuwe sensor

Ik heb dus vorige week, en uiteraard na overleg met m'n DVK, de abrupte keuze moeten maken om weer terug te stappen naar de FSL2 sensor. En daarbij gezegd: doordat ik nu over een Garmin 255 'smartwatch' beschik, zijn er veel meer mogelijkheden om mijn sensordata real time op mijn horloge te krijgen. Ik maak daarvoor gebruik van de CGM Connect widget & datafield van bruder_jakob in combinatie met de LibreLinkUp-app van Abbott waarmee je dus data kan uitlezen. En mijn eerste ervaringen hiermee zijn overwegend zeer positief: vooral de enorme stabiliteit van de verbinding sensor-telefoon-horloge ten opzichte van de DexcomOne+ valt erg op. De verbinding valt niet meer weg. En ook dat geeft tijdens het lopen enorme rust. Ik weet niet of het aan de sensor en de software ligt of aan de telefoon met wellicht een betere antenne. Maar feit is dat het beter werkt dan voorheen.

Als ik dan toch een nadeeltje mag noemen van de FSL2 ten opzichte van de Dexcom, is het de lagere verversingsfrequentie in de CGM-modus. Namelijk iedere 5 minuten in plaats van elke minuut. Maar goed, dat kan ik inmiddels wel hebben. Het is vooral de trend die telt. Maar het is wel weer wennen dat de sensor iets trager reageert.