Hypo/Hyper de piep! Over hoe mijn lijf de 42 factoren trotseert

Het is weer een enerverende en leerzame tijd in LADA-land. Nu ik een paar slagen achteruit ben gegaan ten opzichte van vorig jaar, begin ik de effecten van de 42 factoren beter te voelen.

Zo moest ik afgelopen week een presentatie geven aan een groep kritische belangstellenden over een groot project waar ik aan werk. Nu vind ik presenteren heus niet erg en ook voor kritische vragen en opmerkingen ben ik niet bang. En we hadden de presentatie goed voorbereid. Maar we hadden van te voren geen idee hoeveel belangstelling we precies konden verwachten. Ik was er vroeg om te kijken of alles werkte en mijn collega's te helpen bij hun voorbereidingen. Ik had naar mijn idee genoeg gespoten en niet exorbitant gegeten. Maar ik moest nog wel een stuk fietsen naar de locatie.

Toen de belangstellenden binnen liepen, de zaal volstroomde en ik het soort vragen hoorde die ik kon verwachten, merkte ik aan mezelf dat de spanning opliep. En dat zag ik ook terug in mijn bloedglucose. De gespoten insuline kon duidelijk niet tegen de adrenaline en cortisol op. Ik begon rond de 14 mmol/l met presenteren. En je ziet ook duidelijk wanneer de presentatieavond afgelopen was:

De presentatie ging gelukkig goed, maar ik was blij dat ik aan het einde van de avond weer naar huis kon fietsen.

De andere kant heb ik inmiddels ook aan de lijve ondervonden nu het warmer begint te worden. De bloedglucose heeft in het warmer wordende weer steeds de neiging om aan de onderkant van de bandbreedte te gaan hangen. De insulinegevoeligheid lijkt in dit zomerweer sterker. Iets wat ik dan met extra suikers moet zien op te lossen. En dat leidt dan tot vreetkicks en uitschieters naar boven die dan gelukkig wel vaak binnen de lijntjes blijven.

Ik slaap de laatste nachten slecht. Stukje stress en zorgen. Maar ook tot overmaat van ramp 2 nachtelijke alarmen. Eerst 2 nachten geleden het alarm van de sensorvervanging dat 3 uur eerder afging dan de avond ervoor aangekondigd (4 uur ipv 7 uur). En de afgelopen nacht rond 2 uur het hypoalarm (van de 2e gele pijl hierboven). Frustrerend. Steeds echt net onder de 4, maar hij houdt niet vanzelf op. En het was ook geen vals alarm helaas. Er zat niets anders op dan een walk of shame naar de snoeptrommel. De tandarts zal blij met me zijn. Op de bank de stijging afgewacht en dat duurde nog ruim 30 minuten. De kat waardeerde mijn aanwezigheid in de woonkamer en zocht (en vond) aandacht. Samen vielen we op de bank in een diepe slaap totdat mijn dochter om 7 uur naast me stond: "Pappa je wekker gaat. Moet je niet wakker worden?" Eind goed, al goed.