De worsteling tussen insulinegevoeligheid en voortschrijdende honeymoon

In de afgelopen weken heb ik mijn redelijk stabiele TIR zien wegzakken van ruim boven de 80% naar 67% in de afgelopen week. Mijn lijntje is een flipperkast geworden tussen boven de 10 en onder de 4. Voor een deel is dit het gevolg van overcompensatie rondom het sporten. Ik vind het namelijk nog heel lastig om de juiste balans te vinden bij het nemen van glucose wanneer ik een hypo voel aankomen en/of m'n alarm afgaat. Het liefst drink ik dan een heel flesje AA leeg, eet een flinke koek of een heel pakje dextro. Soms is dit dan net genoeg om het lijntje weer richting de 5 te krijgen en een andere keer schiet de waarde door richting de 15.

Regelmatig moet ik een vingerprik doen om de waarden van de sensor te ijken. Dan geloof ik het namelijk niet als hij op 15 staat. En keer op keer is er toch de bevestiging dat m'n sensor het gewoon bij het juiste eind heeft.

Ik ben er dus nog niet achter wat welke reactie triggert. En dat is best pittig. Het blijft een kwestie van uitproberen wat wel werkt en wat niet.

Duidelijk is wel dat twee krachten in mijn lijf met elkaar knokken om de winst: De voortschrijdende honeymoon (die ervoor zorgt dat ik steeds minder insuline zelf aanmaak) én de insulinegvoeligheid die toch nog vrij hoog is (waardoor ik vooral rond het sporten moet uitkijken dat ik niet teveel spuit). Wellicht speelt bij dat laatste ook de warmte van de afgelopen weken nog een rol als één van de 42 factoren.

Zo heb ik in overleg met de internist en DVK mijn langwerkende insuline al omhoog bijgesteld naar 9eh per dag nu omdat ik telkens wakker werd met hogere waarden dan de avond ervoor. Soms zelfs dik boven de 10. De actieve lever is waarschijnlijk de verklaring hiervoor. Maar dat ik de klachten van nachtelijk plassen en dorst terug kreeg was nu ook weer niet de bedoeling. En dat is al de vierde keer dat deze bijstelling van de dosis nodig was. Toch een teken dat m'n alvleesklier weer langzaam minder wordt.

Tijdens het sporten heb ik gemerkt dat niet zozeer de absolute waarde, maar nog eerder de snelheid van verandering van mijn glucose, in belangrijke mate bijdraagt aan mijn gevoel van fitheid/energie. Soms kan ik met een stabiele 6 mmol/l blijven gaan, terwijl een verandering van 11 naar 8 op de sensor binnen 10 minuten al een hypo-effect kan triggeren waardoor ik moet gaan wandelen.

Ik heb mezelf voor nu voorgenomen om net iets meer te gaan doseren in kleinere stappen om te kijken hoe mijn lijf reageert. Dit doe ik met voeding/glucose, maar ook met spuiten. Ook tijdens en rondom het sporten. Dat is niet altijd makkelijk als er uitschieters zijn naar boven en beneden. Dat vraagt om een snelle, maar vooral ook beheerste reactie. Vandaag had ik na een tip van Jos1985 toch aparte flesjes met AA mee aan een heuptas. Die gingen helemaal op in kleine slokken per 5 kilometer, maar ik had hierdoor wel voldoende energie om 2 uur te gaan rennen zonder al te grote uitschieters.

Benieuwd wat deze aanpak met m'n TIR gaat doen.