Hardlopen met diabetes deel 6, de CPC lopen in genietmodus

Onder de noemer ‘Hardlopen met diabetes’ neem ik je mee met mijn ervaringen en lessen rondom sporten met diabetes. Ik heb het hardlopen weer opgepakt om meer te bewegen sinds mijn diagnose. Ik heb pas sinds juni 2025 weet van mijn diabetes en dus is ook alles voor mij nieuw. Het doel is uiteindelijk om voor mijn 50ste een marathon te lopen. Elke blog in deze serie belicht weer een ander thema. Vandaag: de CPC lopen in genietmodus.

Zoals ik al eerder aankondigde, deed ik gisteren mee aan de halve marathon tijdens de CPC in Den Haag. Ik had me voorgenomen om er een duurloop van te maken en er zoveel mogelijk van te genieten. En dat deed ik ook. Het was prachtig loopweer met de hele dag zon en een licht verkoelend windje. En de sfeer was geweldig met zoveel mensen langs de kant. Omdat het op deze website ook om de diabetes gaat, ga ik daar ook verder op in.

Voor de start

Ik stond ’s ochtends wat vroeger op dan de rest van mijn gezin. Zo kon ik nog mijn standaard ontbijt pakken (Muesli met kwark en bananen) en 2 eh insuline. Bij de brunch met mijn gezin, 2 uur later pakte ik nog 2 volkorenbroodjes mee zonder te spuiten. Mijn glucose ging toen richting een piek van 17,5. Het was tijd om te vertrekken. Om de benen wat los te maken jogde ik naar de tramhalte waardoor m’n glucose weer wat zakte naar 14. Ik had ook een flesje AA bij me voor wat extra glucose. Op het Malieveld dronk ik alvast de eerste helft. Ik zorgde ervoor dat ik op tijd bij de start was om wat verder vooraan te staan in startgolf 6. Dat scheelde wat inhalen. Bij de start piekte ik op ongeveer 20,5.

De race

Ik begon voor m’n gevoel rustig, maar toch laat je je makkelijk meevoeren door de meute. Het tempo lag al onder de 5.00/km. Al snel belandde ik in de drukte van startgolf 5, dus werd het toch meer slalommen, maar dat probeerde ik zo beheerst mogelijk te doen. Door het hoge tempo daalde ook mijn glucose wat sneller dan ik gewend was. Dat mijn kinderen bij km 7 klaarstonden met een koude AA, was dan ook meer dan welkom. Ik had weer energie voor 10 en het tempo ging ook iets omhoog. De glucose bleef dalen en vlak voor de 15 km voelde ik m’n hoofd al lichter worden. Ik besloot wat dextro’s te nemen die ik hiervoor had meegenomen. Met een slok water van de verfrissingspost kon ik weer even verder door Scheveningen. Ik was net de laatste verfrissingspost voorbij toen ik voelde dat het weer moeilijker werd: 6,3 mmol/l. Was dat genoeg om de laatste 2 km te halen? Ik besloot geen nieuwe dextro te nemen en uit te lopen. Bij de finish was het net genoeg: 4,5mmol/l. De AA en eiwitreep bij de finish kwamen dan ook als geroepen. Net als de andere helft van de AA die nog in mn vest in de kleedkamer lag. Ik finishte de CPC in een diabetes-PR van 1.47.22. Veel sneller dan ik vooraf had durven denken en ruim een halve minuut sneller dan onze rennende oud-premier!

Genieten

Ik heb ervan genoten. Vrijwel elke meter heb ik met een brede glimlach gelopen. Wie had dit durven denken toen ik in juni vorig jaar mijn diagnose kreeg en ik amper nog een stuk durfde te fietsen met hypo-angst? Met dank aan mijn diabetesverpleegkundige en een motiverende clinic door Jasper Iking van de BvdGfoundation ben ik toch aan de slag gegaan met dit loopfeest als resultaat. En het smaakt naar meer. Ik ga hoe dan ook door en verder bouwen. Die marathon voor mijn 50ste gaat er echt wel komen!