Hardlopen met diabetes, deel 2: Wat gebeurt er met mijn glucose?

Onder de noemer ‘Hardlopen met diabetes’ neem ik je mee met mijn ervaringen en lessen rondom sporten met diabetes. Ik heb het hardlopen weer opgepakt om meer te bewegen sinds mijn diagnose. Ik heb pas sinds juni 2025 weet van mijn diabetes en dus is ook alles voor mij nieuw. Het doel is uiteindelijk om voor mijn 50ste een marathon te lopen. Elke blog in deze serie belicht weer een ander thema. Vandaag: Wat gebeurt er met mijn glucose?

Zoals onlangs vermeld, gaat het eigenlijk wel erg goed met hardlopen. Ik begin mijn eigen lijf steeds beter te leren kennen met de do's en don'ts. Soms denk ik het te kennen, maar reageert het toch compleet anders dan verwacht. Het is in veel opzichten daarom nog steeds wel trial and error qua prikken, voeding en timing. Voor de duidelijkheid: Ik heb geen pomp. Ik gebruik de DexcomOne+ sensor in combinatie met de prikpen. In de regel loop ik 3 keer per week hard, waarbij ik 3 verschillende trainingen doe:

• In het weekend een lange, langzame duurloop (nu ca. 15 km in ca. 5.30/km)

• In het begin van de werkweek een tempoloop (nu. 5-7 km in ca. 4.50/km)

• De tweede helft van de week een fartlek- of intervaltraining

De duur en intensiteit van deze trainingen zal de komende maanden wel omhoog gaan. Elk van deze trainingen heeft een eigen uitwerking op mijn bloedglucose. Ook speelt het moment van trainen speelt een grote rol mee. De vuistregel is goed voorbereiden. Insulinegevoeligheid neemt toe als je gaat bewegen, dus je moet je dosis omlaag bijstellen en zorgen dat er genoeg tijd zit tussen prikken, eten en de training. Tot zover zeg ik, denk ik, niets geks.

Soms denk ik dat ik goed zit met mijn prikregime. Maar dan heb ik in mijn enthousiasme/onoplettendheid/slechte planning een fout gemaakt. Dat gebeurt meestal ‘s avonds na het avondeten. Dan denk ik dat ik safe zit door met 13 mmol/l naar buiten te gaan (zie de gele pijl hieronder met in het paarse balkje mijn laatste prik), maar dan zegt mijn lijf na 2 km: "Doe het zelf maar". Niet zelden gaat er dan onderweg een hele rol dextro naar binnen die ik voor de zekerheid in mijn achterzak heb zitten. Dan ben ik toch te snel na het prikken & eten gaan rennen. Dan is de gevoeligheid nog hoog en bestond het avondeten toch uit makkelijke/snelle suikers die snel op waren.

Maar het kan dus ook heel goed gaan. Dan klopt mijn dosering, voeding en timing wel en dan hoef ik onderweg helemaal niets te doen, behalve genieten. Dan loopt het lijntje precies volgens verwachting af en dan kan ik 90 minuten met heel veel plezier en zonder zorgen buiten zijn:

Ik was extra vroeg met spuiten en mijn dosering was 1-2 eh lager. Ik liet het ontbijt en de lunch lekker zijn gang gaan. Ik ging met 12,5 mmol/l weg voor een lange, langzame duurloop en eindigde 90 minuten later met een keurige 5,6 mmol/l en een onaangeroerde rol dextro nog in mijn achterzak. Maar ik moet wel zeggen dat dit nog unieke ervaringen zijn, waarbij mijn honeymoon ook nog een grote rol speelt.

Wat ik nog niet (echt) heb ervaren, zijn de kortstondige oplopende waarden bij een intervaltraining (als gevolg van stress/adrenaline) én de aanhoudende insulinegevoeligheid na het sporten. Als ik onderweg aanzet gaan mijn waarden eerder nog sneller omlaag, dan omhoog.

Daarbij willen mijn waarden willen na thuiskomst weer vrij snel omhoog schieten. Zeker als ik kort voor het sporten nog iets heb gegeten. Van een extra insulinegevoeligheid heb ik nog weinig gemerkt. Ik spuit dan ook reguliere doses na het sporten.

Je kan mijn hardloop-avonturen trouwens nog steeds volgen via Strava: https://strava.app.link/xEF5WVtTqYb Voel je vij om een volgverzoek te sturen!