Er is in de tussentijd het nodige veranderd: een update

Ik las net mijn blogs terug en bedacht me dat het weer eens tijd werd voor een update. Er is ondertussen wel het nodige gebeurd.

Om te beginnen is er een goede band opgebouwd met de DVK. Het ziekenhuis waar ik nu naar toe ga, is weliswaar niet van de fancy instrumenten en hightech, maar de behandeling is echt menselijk en mensgericht. Er wordt meegedacht en geen vraag is te vreemd en te gek. Ze kijken echt mee naar je wensen en behoeften en denken ook mee in ondersteuning en oplossingen.

Na mijn tweede bezoek werd geconcludeerd dat mijn nachtwaarden weliswaar stabiel, maar met ca. 9 mmol/l vrij hoog waren en dat werd in de nacht niet minder. Er was weinig marge om pieken, zoals ‘s ochtends bij het opstaan, op te vangen. Hierop besloten we om toch maar te gaan starten met langwerkende insuline. Sindsdien lukt het veel beter om pieken zoals na maaltijden of bij adrenaline-momenten binnen de 10 te houden.

Ik ben sinds mijn diagnose wel meer gaan bewegen, maar vooral bewegingsvormen waarbij ik mijn blik op mijn telefoon kon houden: fietsen (met smartphonehouder) of wandelen. Ik heb hypo-angst en was bang geworden om de controle los te laten. Vooral omdat ik merk dat bij bewegen na een minuut of 20-25 het kaarsje wel uitgaat, maar dat dit zich niet aankondigt. De gedachte dat ik in het stiltegebied hierachter plat zou gaan en na 3 dagen zoeken gevonden zou worden, bezorgde me serieus nachtmerries. Maar tegelijk begon ik het hardlopen wel enorm te missen. Via het ziekenhuis werd er een paar weken terug in samenwerking met de Bas van de Goor Foundation een infoavond over sporten met diabetes georganiseerd. Ik ben blij dat ik naar deze drukbezochte avond gegaan ben. Ik besefte me dat ik niet de enige was met deze beleving. Tegelijkertijd was er een groep meer ervaren atleten waar ik met vragen terecht kon en er kwam zelfs een uitnodiging voor een loopgroep. Ik fietste na een leerzame avond met een rugzak vol nieuwe handvatten, tips en aandachtspunten terug naar huis.

En het belangrijkste: Ik ben weer aan het hardlopen :-D Nog mondjesmaat. Kleine stukjes. Niet te lang. Maar genoeg om weer plezier terug te krijgen.

Het gaat heus nog wel met horten en stoten. Met de conditie is gelukkig niets mis. M’n hart en longen schreeuwen sneller, langer, verder. Maar m’n alvleesklier gooit nog steeds, zelfs zonder te spuiten, na 25 minuten de handdoek in de ring. De insulinegevoeligheid is dus gelukkig wel hoog. Maar ondertussen is er wel ruimte om dingen uit te proberen, te leren en stappen vooruit te zetten. We gaan snel genoeg merken waar dit me gaat brengen.