Bergetappe

Vergeef me op voorhand. Ik praat waarschijnlijk in open deuren. Ik heb op dit moment ook weinig toe te voegen aan de verhalen hier die ik wel graag lees. Ik weet gewoonweg te weinig, maar ik leer snel. Maar helaas nog te weinig van de medici die me zouden moeten begeleiden. Pas volgende week staat de afspraak bij de internist in de planning.

Wat ik ondertussen wel weet is dat mijn bloedwaarden goed zijn en dat ik goed reageer op de Metformine. Nuchter geprikt is de glucose gedaald van 16 naar 8 mmol/l. M’n hba1c was 73.

Ik lees en luister ondertussen veel verhalen. Ik spreek met lotgenoten. Vrijwel unaniem hoor ik van iedereen met type 1 dat er vrijwel direct een afspraak met de internist werd gepland en zelfs mensen werden opgenomen. Ben ik een uitzondering die na de diagnose 4 weken moet wachten?

Ik speel ondertussen met de glucosemeter en mijn voedingspatroon. Lukte het in de eerste weken nog vrij goed om mn waarden tussen de 4 en 10 te houden (TIR >99%). De laatste dagen vertoont m’n glucosespiegel meer het profiel van een stevige bergetappe in de Tour de France met uitschieters tot boven de 12. M’n TIR is ook gezakt naar 95%.

Een aantal lessen geleerd: alles met ‘witte’ koolhydraten en suiker hebben direct en grote invloed. En nu pas ben ik me ook bewust van de signalen van mijn lichaam bij hoge glucose: opvliegers, de drang om in beweging te komen, de dorst. Gelukkig reageert mijn lichaam ook heel sterk op beweging. Dat kan een wandeling zijn, een paar verdiepingen traplopen op kantoor, een stuk fietsen. Vrij snel na het begin van de beweging duikt mijn glucose weer. Dat geeft rust. Maar na de suikerpiek volgt ook een stevige en langdurige energie-dip waar ik alleen met een permanente toestroom van koffie nog iets aan kan doen.

Hypo’s heb ik sinds het gebruik van de glucosemeter niet meer gehad.

We gaan nu het weekend in in de wetenschap dat mijn wereld er vanaf volgende week echt anders gaat uitzien.