De opgebouwde spanning moest er uit

Het is vandaag een kleine maand na de diagnose en ik wacht nog steeds op de afspraak bij de internist. Die is volgende week. Maar sinds die tijd voelt het wel alsof ik uit een vliegtuig gegooid ben. Zo de vrije val in. Ik weet dus dat ik diabetes type 1 heb, variant LADA. De huisarts heeft me na dat bezoek direct aan de metformine gezet. Ook ben ik inmiddels lekgeprikt door de laborant in het ziekenhuis. Gelukkig zijn m’n glucosewaarden weer redelijk normaal. Dat is wat ik voor nu weet. Op advies van een diëtist heb ik de Freestyle Libre 2 sensor aangevraagd. Het is alsof er een parachute is uitgeklapt. Maar tegelijkertijd blijft de onzekerheid, de spanning over wat komen gaat. Kan ik mijn lichaam nog wel vertrouwen?

Hoi, Ik ben dus Dominik. Domo voor intimi. 45 jaar oud. Ik woon in het dagelijks leven met m’n gezin in Den Haag. Diabetes is altijd wel ergens in mijn omgeving aanwezig geweest. Bij oma’s, ooms, tantes, neven, klasgenoten etc. Maar nooit zo in your face als nu. En al helemaal niet type 1. Deze situatie is dus voor mij ook redelijk nieuw allemaal. Ik zal veel moeten leren over mijn eigen lichaam en van de wijze lessen van lotgenoten. Het is dan ook fijn om te lezen over al jullie ervaringen en processen. Het biedt me weer iets meer houvast in deze onzekere tijd.

Wat ik al zei: Het was een kleine maand geleden. Ik liep al een aantal weken rond met vervelende (en voor de meesten van jullie bekende) klachten: dorst, vaak naar de wc, onverklaarbare opvliegers, een paar kilo kwijt en 2x een volledig lege tank tijdens het fietsen van werk naar huis. Op die zondag vierden we een verjaardag en examenfeest in ons gezin. Daar heb ik me niet ingehouden. Die maandag was het klaar. Ik was in tijden niet zo beroerd wakker geworden. Direct naar de huisarts gegaan en die had al een vermoeden bij het horen van de klachten. De huisarts stond zo perplex van de vingerprikmeting, dat ze de meter van een collega erbij haalde. Het stond er echt: 31,6. Toen kon het niet meer missen en sindsdien zit ik in een parachutesprong die nog steeds voortduurt. Dankzij de metformine en de glucosemeter lukt het me nu vrij goed om de waarden op normaal niveau te houden. Suiker/snoep etc. eet ik (voor zover bekend) vrijwel niet meer en koolhydraten minimaal. Ik reageer nog steeds goed op alle veranderingen en de tips van de diëtist.

Vandaag kwam de opgebouwde spanning eruit bij een voorstelling van een van mijn kinderen. Ze speelde een lied dat je gerust het anthem van mijn tijd als vader kunt noemen. Het is in al die jaren al bij ons en ons gezin. Het deed me terugdenken aan al die onbezorgde jaren zonder ziekten en zorgen en tegelijk kwam er ook angst boven voor wat komen gaat. En ik ben sowieso al een gevoelig mens. Dat zorgde voor een traan tijdens de voorstelling. En het zal zeker niet mijn laatste zijn.