Kaneel een wondermiddel?

Kaneel is populair als smaakmaker in koekjes en gebak. Het kruid wint echter ook populariteit in de diabetologie; kaneel zou namelijk een bloedglucoseverlagende werking hebben. De 'Deutsche Pharmazeutische Gesellschaft' (DPhG) en de Duitse Diabetes Vereniging raden echter af om diabetes met natuurgeneesmiddelen te behandelen.

De achtergrond voor de nieuwe interesse in kaneel ligt in een Pakistaanse studie waarover in 2003 voor het eerst werd geschreven. Deze studie heeft als slotconclusie dat het innemen van zes gram kaneel per dag zowel bloedglucose- als lipidenverlagend werkt. De vrijwilligers aan deze studie waren mensen met diabetes type 2 en die gelijktijdig met de kaneel glibenclamide ontvingen. Een standaardisering op werkingsrelevante stoffen heeft niets plaats gevonden.

Volgens de DDG ontbreekt het bij deze studie aan voldoende wetenschappelijke onderbouwing. Met de resultaten die uit deze studie naar voren komen, kan niet wetenschappelijk worden vastgesteld dat kaneel de bloedglucose verlaagt. Toch zijn er de laatste tijd op de farmaceutische markt medicijnen voor de behandeling van diabetes verschenen waarbij kaneel de belangrijkste stof is.

Maar ook andere natuurgeneesmiddelen duiken steeds vaker op in de lijst medicijnen voor diabetes. Zo bestaat er een medicijn waarbij een bepaalde meloen werkzame middelen zou bevatten voor de behandeling van diabetes. Deze meloen wordt in Indonesië gebruikt als groente. Als stofwisselingsrelevante parameter werd bij dieren een verhoging van de insulineafgifte en een verbetering van de glucosetolerantie beschreven.

DPhG en DDG zeggen niet dat dergelijke plantaardige producten helemaal niet werken. Ze geven echter wel aan dat vooral over de lange termijn effecten nog geen uitspraken kunnen worden gedaan. Ook het lange termijn effect van kaneel moet eerst nog worden aangetoond; noch het klinische eindpunt noch de toxicologie zijn voldoende onderzocht.

De beide verenigingen raden dan ook af om deze natuurlijke producten te gebruiken voor het behandelen van diabetes. Er zijn weliswaar op dit moment meer dan 100 geneeskrachtige planten met een bloedglucoseverlagende werking bekend. Deze planten spelen echter voornamelijk een rol in de derde wereld en in de traditionele geneeskunde.

© Double Check, Marieke van der Vaart

Datum online: 9-3-2006

Campagne: SightFirst II tegen vermijdbare blindheid

Wereldwijd zijn ongeveer 37 miljoen mensen blind; 80% van hen leeft in ontwikkelingslanden. Iedere minuut komen er 15 blinde mensen bij. Drie van hen zouden bij de juiste voorzorgsmaatregelen niet blind zijn geworden; negen van hen zouden door een operatie kunnen worden genezen. Door diabetische retinopathie zijn volgens de WHO wereldwijd 1,776 miljoen mensen blind. Door middel van een campagne moet dit aantal dalen, bijvoorbeeld door het geven van goede voorlichting en het beschikbaar stellen van middelen om ook in de derde wereldlanden mensen te kunnen opleiden.

In de strijd tegen vermijdbare blindheid heeft de 'Lions Clubs International Foundation' (LCIF) zich met haar nieuwe campagne 'SightFirst II' als doel gesteld het aantal blinde mensen wereldwijd terug te dringen. Bovendien willen ze hiermee de duivelskring blindheid, armoede, onderontwikkeling en ook economische afhankelijkheid doorbreken.

Die Duitse Lions hebben in samenwerking met de 'Christoffel-Blindenmission' (CBM) in Duitsland de campagne 'Een lichtpunt voor blinden' gestart. CMB is wereldwijd de grootste vakorganisatie voor de verzorging van blinden. De campagne is niet alleen bedoeld om mensen voor te lichten over de oorzaken van blindheid, maar ook om tot 2008 gelden te werven om opleidingsprojecten in Afrika te realiseren en de behandelsituatie daar wezenlijk te verbeteren.

Volgens de WHO is 80% van het aantal gevallen van blindheid te voorkomen. Zo is bijvoorbeeld bijna 50% blind als gevolg van staar; met een eenvoudige operatie (in ontwikkelingslanden 30 Euro) kan de blindheid door middel van een kunstlens worden opgeheven. 12% wordt blind als gevolg van een te hoge oogdruk en 8,7% door leeftijdsgebonden maculadegeneratie (ADM).

Alleen in Afrika al zijn 6,8 miljoen mensen blind. Omdat een oogarts daar echter 1 miljoen inwoners moet behandelen, hebben blinde mensen daar weinig kans op genezing. Ook al omdat de juiste medische artikelen ontbreken. Naast het opleiden van mensen willen de Lions dus ook geld inzamelen om de juiste apparatuur en instrumenten beschikbaar te kunnen stellen.

Als vergelijking: in Duitsland is er één oogarts beschikbaar op 13.000 inwoners. Met deze hoge dichtheid kunnen regelmatig oogonderzoeken voorkomen dat beschadigingen aan de ogen blindheid veroorzaken. Vooral bij mensen met diabetes is regelmatige controle de manier om complicaties te voorkomen.

© Double Check, Marjolein de Wit-Blok

Datum online: 10-3-2006

Een groeiend gezondheidsprobleem

Met 48 jaar, 1.47 meter lengte en 44 kilo gewicht zou het onwaarschijnlijk zijn dat Le Thu Quy diabetes type 2 heeft. Een aandoening die voornamelijk voor komt bij oudere mensen met overgewicht. Toch heeft zij deze aandoening en is ze niet de enige in Azië.

Le Thu Quy maakt deel uit van een schokkende trend die zich in Azië ontwikkelt. Steeds meer mensen die in principe buiten de risicogroep vallen worden geconfronteerd met de diagnose type 2 diabetes. Zelfs kinderen. De jongste persoon in Vietnam waarbij type 2 diabetes is vastgesteld is 11 jaar. In Japan is de jongste slechts 9 jaar. In Singapore heeft de overheid zelfs een campagne "Trim and Fit" opgezet tegen de epidemie van kinderen met type 2 diabetes die daar heerst. De World Diabetes Foundation vindt het alarmerend dat kinderen dezelfde aandoening krijgen die voorheen alleen bij hun ouders en grootouders voorkwam.

Diabetes komt wereldwijd steeds vaker voor. Van alle werelddelen heeft Azië het snelst groeiende aantal mensen met diabetes. India telt nu al 33 miljoen mensen met diabetes, China 23 miljoen, Pakistan 9 miljoen en Japan 7 miljoen. De World Health Organization (WHO) geeft aan dat het aantal mensen met diabetes in Azië de komende 20 jaar met 90 procent zal toenemen. Dit betekent dat in deze periode nog eens 330 miljoen mensen diabetes krijgen. Het wordt het grootste gezondheidsprobleem van de 21ste eeuw.

Lichaamsbeweging en voeding spelen een belangrijke rol in deze toename van het aantal mensen met diabetes. Aangetoond is dat in een regio waar de fietsen massaal werden ingeruild voor motorfietsen, het aantal mensen met diabetes was verdubbeld. Daarnaast eten mensen vaker buiten de deur, waar het eten qua voedingswaarden er op achteruit is gegaan. Onderzoek toonde aan dat een traditionele kippensoep uit het restaurant 23 procent meer calorieën bleek te bevatten dan de thuisgemaakte. Dat in een stad waar één op de zes kinderen overgewicht heeft gemiddeld drie keer per week buiten de deur wordt gegeten is dan ook geen gunstige ontwikkeling.

Niet alleen lichaamsbeweging en voeding spelen een rol in de toename van het stijgend aantal mensen met diabetes in Azië, waarschijnlijk ook de genen. Studies tonen aan dat sommige Indiërs bepaalde genen hebben die de kans op diabetes vergroten en dat zij daarnaast onvoldoende genen hebben die bescherming bieden tegen de aandoening.

De WHO geeft aan dat er nog veel te weinig over diabetes bekend is, zelfs bij de hulpverleners. Het wordt hoog tijd dat de overheden in Azië actie gaan ondernemen om de epidemie een halt toe te roepen of in ieder geval voorbereid te zijn op het behandelen van de vele mensen met deze aandoening.

© Double Check, Karin van Wordragen

Datum online: 7-3-2006

Kritiek uit mond van vele prominenten.

In het vandaag verschenen boek 'De zorg is geen markt' uiten prominente deskundigen hun kritiek op de toenemende marktwerking in de gezondheidszorg. De uitgave van het Wetenschappelijk Bureau van de SP bundelt beschouwingen vanuit het oogpunt van het algemeen volksgezondheidsbelang, het gezondheidsrecht, de organisatie van het zorgstelsel, de huisartsenzorg, ziekenhuiszorg en het ethisch, economisch en internationaal perspectief.

Agnes Kant, medeoprichter van actiegroep Zorg geen Markt waarbij 10.000 zorgwerkers zijn aangesloten, zegt in het voorwoord: 'Wie de zorg gezond wil maken, moet niet het commerciële spel centraal stellen, maar de professionaliteit van behandelaars en de gezondheid van patiënten.' Het debat over de toekomst van de zorg moet volgens haar meer op basis van argumenten, analyse en visie worden gevoerd en het boek moet hier een bijdrage aan leveren.

Sweder van Wijnbergen (hoogleraar Internationale Economie) prikt het ideologische geloof door dat marktwerking leidt tot lagere kosten. De kostenstijging in de zorg komt vooral voort uit technologische vooruitgang. 'Geen reden om alle zorgen over kostenstijgingen in de zorg overboord te gooien, maar wel een reden om kostenbeperking niet tot absolute doelstelling te bombarderen. Voor al dat extra geld krijgen we ook wat terug, en over de lange termijn gemeten meer dan het ons kost.'

Doeke Post (em. hoogleraar Sociale Geneeskunde) stelt dat de solidariteit in de nieuwe zorgwet slechts marginaal tot uiting komt. Hij verwijt het CDA dat ze de solidariteit als basis van het christelijk-sociaal denken niet beter naar voren heeft laten komen. 'Markt en zorg gaan niet samen en we moeten dat de komende jaren met kracht proberen te ontzenuwen en het beleid daarop corrigeren.'

Winfried de Gooijer (hoogleraar Gezondheidszorgsystemen) schetst het ontstaan van tweedeling in de Europese zorg. 'Je kunt zeggen dat, althans aan de vraagzijde, solidariteit en marktwerking niet samengaan. Toch proberen overheden dat. Eigen bijdragen en pakketuitdunning zijn er voorbeelden van.'

Marian Verkerk (hoogleraar zorgethiek) mist een inhoudelijke visie op wat zorg eigenlijk is. 'Zorg is geen product dat wordt verhandeld, maar een proces waarin het gaat om verantwoording ten opzichte van elkaar over wie en wat ons een zorg is.'

Koos van der Velden (hoogleraar Public Health): 'De sociale dimensie van gezondheid, ziekte en zorg heeft verloren, de centen gewonnen.'

André Exter en Martin Buijsen (gezondheidsjuristen) betwijfelen of de gelijke toegang tot zorg, zoals vertaald in internationaal erkend recht, nog is verzekerd. 'Met de invoering van de no-claim en de Zorgverzekeringswet lijkt de Nederlandse wetgever een tegengestelde koers te willen volgen.'

Wil van der Bosch (hoogleraar Huisartsgeneeskundige Zorg) concludeert dat de huisartsenzorg volstrekt het verkeerde veld is voor marktwerking. 'Laat het belonen van de kwaliteit de belangrijkste incentive zijn. De keuzen hiervoor zouden idealiter in de spreekkamer door patiënt en huisarts samen moeten worden gemaakt.'

Jaap van den Heuvel (voorzitter Raad van Bestuur Canisius Wilhelmina Ziekenhuis Nijmegen) schetst de toename van de bureaucratie en de afname van de kwaliteit. 'De patiënt is in alle gevallen de dupe. Marktwerking werkt dus niet in de zorg.'

Het boek kan worden gelezen, gedownload of besteld via www.zorggeenmarkt.nl

 

Ook in het ijshockey!

Het is redelijk opvallend dat in beide Duitse ijshockeyteams die deelnemen aan de Olympische Winterspelen een speler is geselecteerd met type 1 diabetes. Bij het damesteam is dit Claudia Grundmann bij het herenteam Michael Hackert. Hackert, die speelt bij de Frankfurt Lions, heeft echter helaas vlak voor de Spelen een dubbele kaakbreuk opgelopen en kan derhalve niet meedoen.

Claudia Grundmann, aanvalster bij OSC Berlin-Schöneberg, had al in Salt Lake City haar bloedglucosemeter altijd bij de hand. De 29-jarige sportster hoort sinds 1997 bij het nationale team; in 1999 werd bij haar diabetes vastgesteld. "Uitgerekend in Finland tijdens de wereldkampioenschappen ben ik heel erg verkouden geworden en was zo slap als een vaatdoek. Eenmaal weer thuisgekomen viel ik in korte tijd tien kilo af hetgeen ik eerst op de infectie afschoof. Toen het echter steeds slechter ging, werd ik naar het ziekenhuis doorverwezen waar diabetes werd geconstateerd".

Dit verhaal komt Michael Hackert ongetwijfeld bekend voor. Ook deze 24-jarige sporter voelde zich voortdurend moe en verloor in korte tijd tien kilo aan gewicht. Pas toen het écht niet meer ging werd bij zijn huisarts een bloedglucose van ruim 54 mmol/l gemeten.

Beiden reageerden in die tijd geschokt op de diagnose. Vooral omdat de artsen voorspelden dat ze hun schaatsen maar aan de wilgen moesten hangen. En beide sporters zeiden vervolgens: het einde van mijn carrière? Dat nooit! Zij gingen de strijd aan en bouwden hun kennis op ten aanzien van hypo's, het bedienen van een bloedglucosemeter, voeding en het toedienen van insuline.

En anno nu is het beiden gelukt om de steunpilaren van het team te worden. Claudia meet vier tot acht maal per dag haar bloedglucose en uiteraard voor iedere training en elke wedstrijd. Ze spuit viermaal per dag insuline en kent met eten geen beperkingen. Bij de Olympische Spelen in Salt Lake City behaalde haar team een goede zesde plaats. En haar motto? "Leef je leven niet naar je aandoening, maar stel je diabetes in op je leven", geeft de hockeyster als goede raad. "Er is veel mogelijk, je moet alleen de moed hebben het uit te proberen".

© Double Check, Marieke van der Vaart

Datum online: 2-3-2006

Randomised Controlled Study Shows V.A.C.(R) Therapy(TM) is Effective and Safe Compared to
Standard Treatments in Healing Wounds Related to Diabetic Foot Amputations.

AMSTERDAM, November 24 /PRNewswire/ --

In a recently published study, The Lancet, Vol 366; 366 : November 12th 2005, Dr David G
Armstrong and Lawrence A Lavery investigated whether negative pressure wound therapy
(NPWT) improves the proportion and rate of wound healing after partial foot amputation in
patients with diabetes.

    Summary of Study Findings:

    - V.A.C.(R) Therapy(TM) significantly heals a larger proportions of Diabetic Foot
amputations wounds compared to other advanced wound products

    - V.A.C.(R) Therapy(TM) significantly heals diabetic foot ulcers faster than other
advanced wound products

    - V.A.C.(R) Therapy(TM) proves to produce a more rapid and robust granulation tissue
response compared to other advanced wound products.

    - V.A.C.(R) Therapy(TM) helps to reduce the number of secondary re-amputations

    - The study has been published in the November, 2005 issue of the Lancet ; 366 :
1704-10

    Background to diabetes disease

    Every thirty seconds somewhere in the world a lower limb is lost due to diabetes. 40
to 70 of all lower extremity amputations are related to diabetes, the majority of
amputations (roughly 85) are preceded by a diabetic foot ulcer. The prevalence of lower
limb amputation is calculated at 0.2 to 4 in all diabetic patients(1) and a five year
mortality rate after a diabetes-related lower leg amputation is estimated to be as high
as 39 - 80(2). However, with good wound care practice between 49 and 85 of all
amputations can be prevented. The costs of a diabetes related amputation is estimated to
be between EUR30,000 and EUR60,000.

    Study Overview

    According to the article, the study was specifically designed to determine if
V.A.C.(R) Therapy(TM) is clinically efficacious and cost effective in the treatment of
amputation wounds of the diabetic foot. The study was a multi-centre, randomized
controlled trial with the inclusion of 162 patients. The two treatment groups were
V.A.C.(R) Therapy(TM) and advanced moist wound healing technologies, most commonly used
dressings were hydrogel with gauze, hydrogels and hydrocolloids, however, alginates and
foams were also used within the control group.

    Compared to the control group, V.A.C(R) Therapy(TM) healed to complete closure 56
versus 39 with advanced moist wound healing technologies. Complete closure was defined as
100 re-epithelialisation without drainage. V.A.C(R) Therapy(TM) was proven to show a
significantly faster granulation tissue formation compared to the control group which
resulted in a higher proportion of healed wounds with faster healing and potentially
fewer amputations.

    About Kinetic Concepts, Inc.

    Kinetic Concepts, Inc. (KCI) is a global medical technology company with leadership
positions in advanced wound care and therapeutic surfaces. The Company designs,
manufactures, markets and services a wide range of proprietary products that can
significantly improve clinical outcomes while reducing the overall cost of patient care
by accelerating the healing process or preventing complications. The Company's advanced
wound care systems incorporate our proprietary Vacuum Assisted Closure(R), or V.A.C. (R),
technology, which has been clinically demonstrated to promote wound healing and be
cost-effective in treating patients wounds. The Company's therapeutic surfaces, including
specialty hospital beds, mattress replacement systems and overlays, are designed to
address complications associated with immobility and obesity, such as pressure sores and
pneumonia.

    
    References

    1. Muller IS, Foot ulceration and lower limb amputation in type 2 diabetic patients in
Dutch primary health care, Diabetes Care, Vol 25, No 3, 2002

    2. Reiber GE, Epidemiology of foot ulcers and amputations in the diabetic foot, In :
Bowker JH, Pfeifer MA, eds. The diabetic foot. St.Louis,MO : Mosby;2001 :13-32

Pre-diabetes Essential Action: A European Perspective. Diabetes and Metabolism;
2005; 31(6):606-620
BRISTOL, England, January 10 /PRNewswire/ --

    
    A comprehensive review of current literature and clinical evidence has just been
published which assesses the key issues about the nature, identification and management
of pre-diabetes in Europe. Authored by members of Gluco-forum, a panel of European
clinical experts in diabetes and metabolism, Professor Paul Valensi et al. call for
concerted action to identify those people most at risk of developing type 2 diabetes and
so significantly reduce the impact of diabetes and other disorders that follow.

    Pre-diabetes is extremely common with as many as 40 of 40-74 year olds estimated to
have the condition in the USA(1). The paper highlights the need to tackle the growing
epidemic of pre-diabetes and its link with developing diabetes and cardiovascular
disease; over 30 of people with pre-diabetes will go on to develop type 2 diabetes(2) and
therefore prevention is essential to delay or halt this progression.

    Diabetes is predicted to rise to over 58.6 million Europeans by the year 2025(3),
therefore there is an acute need to begin to actively identify those groups most at risk.
The paper establishes 12 main areas which need to be addressed by health care
professionals throughout Europe in order to promote best practice and significantly
reduce the expected outcome of type 2 diabetes.

    "This paper represents our current understanding of the importance we must place on
finding those most at risk of developing diabetes." said Professor Paul Valensi. "If we
fail to take action now, then the future will look bleak for the millions who will
inevitably end up with type 2 diabetes."

    A new management algorithm has also been created by the authors to assist clinicians
around Europe. Specifically focusing on the management of pre-diabetes, the algorithm
demonstrates that it is possible to effectively and efficiently identify populations most
at risk of pre-diabetes and then to implement appropriate interventions.

    In addition to the publication of the review paper, a supporting editorial by
Professor Pierre Lefèbvre, President of the International Diabetes Federation,
further reinforces the need for action to tackle the significant health burden of
diabetes and its subsequent impact on the population at large. "Increasing our knowledge
of pre-diabetes is vital to understanding how best to manage this condition that affects
millions. This paper is important in calling for actions that are essential in tackling
this growing health burden."

    References:


    1. Centres for disease control and prevention. National diabetes fact sheet: general
information estimates on diabetes in the United States, 2003

    2. Vegt F de, Dekker JM, Jager A, Hienkens E, Kostense PJ, Stehouwer CDA, Nijpels G,
Bouter LM, Heine RJ. Relation of impaired fasting and postload glucose with incident Type
2 diabetes in a Dutch population: the Hoorn Study. JAMA 2001;285:2109-13.

    3. IDF Europe data (2005) www.eatlas.idf.org/Prevalence/All_diabetes/

    For further information, please visit www.glucoforum.org

Study Shows Rimonabant Maintains Improvements in Multiple Cardiometabolic Risk
Factors for Up to Two Years.

Sanofi-aventis announced that the results of the RIO-North America trial were
published today in The Journal of the American Medical Association (JAMA). The trial
evaluated two-year treatment with rimonabant in overweight or obese patients, many of
whom were at increased risk for diabetes and heart disease through the presence of
additional risk factors including increased waist circumference (abdominal obesity),
elevated blood pressure or abnormal lipid levels. The findings showed that patients
treated with rimonabant 20 mg once daily experienced significant reduction of their waist
circumference and body weight as well as improvements in multiple cardiometabolic risk
factors, including HDL (good) cholesterol, triglycerides and an estimate of insulin
sensitivity.

    "The RIO-North America trial results indicate that rimonabant 20 mg once daily
produced sustained clinically meaningful weight loss and improvements in associated risk
factors during two years of treatment," said Xavier Pi-Sunyer, M.D., Chief of the
Division of Endocrinology, Saint Luke's -- Roosevelt Hospital Center, Columbia
University, New York, Professor of Medicine at Columbia University College of Physicians
and Surgeons; and Principal Investigator of the RIO-North America trial. "The sustained
improvements we see in several risk factors were beyond what was expected from the
observed weight loss and suggests that rimonabant represents an exciting breakthrough in
our quest to improve the multiple cardiometabolic risk factors contributing to increased
risk for diabetes and heart disease in patients who have abdominal obesity."

    At one year, the weight loss and reduction in waist circumference for all patients
treated with rimonabant 20 mg once daily enrolled in the RIO-North America trial were
significantly greater than placebo. Patients treated with rimonabant 20 mg once daily for
two years achieved an average 3.6 kg (7.9lbs.) greater weight loss than those in the
placebo group (p<0.001). In contrast, those patients switched to placebo for the second
year of treatment regained the majority of the weight they had lost the previous year.
Consistent with the weight loss achieved, patients treated with rimonabant 20 mg once
daily experienced an average reduction in waist circumference of 2.8 cm (2.1 inches) more
than those in the placebo group (p<0.001). High waist circumference is a practical
indicator of intra-abdominal adiposity (excess fat in the abdomen), which is acknowledged
as a risk factor for cardiovascular disease and type 2 diabetes.(1)

    Rimonabant-treated patients achieved significant improvements in multiple
cardiometabolic risk factors that often form a high-risk cluster in overweight or obese
patients with an increased waist circumference. In patients treated with rimonabant 20 mg
once daily for two years, HDL (good) cholesterol increased by 6.3 more than those in the
placebo group (p<0.001) and triglycerides were reduced by 8.5 more than those in the
placebo group (p<0.001). Although patients with diabetes were not included in the study,
patients in the ITT population on rimonabant 20 mg once daily had significantly improved
HOMA estimated insulin sensitivity at both one and two years compared to those on
rimonabant 5 mg once daily and those on placebo (p<0.01). A statistical analysis
suggested that the effect of rimonabant on HDL-cholesterol, triglycerides, fasting
insulin and insulin sensitivity were approximately twice what could be expected from the
weight-loss achieved.

    Consistent with the findings of other RIO trials, the percentage of patients who
received treatment with rimonabant 20 mg once daily for two years and who achieved a
greater than 5 reduction in overall body weight was 40 compared with 19 in those patients
receiving placebo (p<0.001). The percentage of patients achieving a greater than 10
reduction in body weight was also greater with rimonabant 20 mg compared to placebo (17
vs. 8; p<0.001). The percentage of patients achieving a 5 or greater weight loss at one
year was 48.6 for patients receiving 20 mg of rimonabant (p<0.001) and 20 for patients
receiving placebo. The percentage of patients achieving a 10 or greater weight loss at
one year was 25.2 for patients receiving 20 mg of rimonabant (p<0.001) and 8.5 for
patients receiving placebo. The 5 mg dose did not show statistical significance for all
comparative criteria versus placebo.

    Importantly, the RIO-North America trial results suggest that patients taking
rimonabant 20 mg once daily maintained their weight loss during the second year of
treatment and continued to experience favorable improvements across multiple
cardiometabolic risk factors.

    "These findings highlight that sustained weight loss and associated improvements in
multiple cardiometabolic risk factors require long-term treatment," said Louis Aronne,
M.D., Director of the Comprehensive Weight Control Program at New York-Presbyterian
Hospital/Weill Cornell Medical Center, Associate Professor of Medicine at Weill Medical
College of Cornell University, President of the North American Association for the Study
of Obesity (NAASO), and investigator in the RIO-North America trial. "As with any chronic
disorder, such as diabetes, high cholesterol or hypertension, treatment is often effective
when patients remain on therapy long-term."

    Safety and tolerability were consistent with other reported RIO studies. In the first
year, rimonabant 20 mg once daily was generally well-tolerated and adverse events were
mostly mild to moderate. The most common side effects for the placebo and rimonabant 20
mg arms included upper respiratory tract infection (15.2 vs. 18.5), nasopharyngitis (14.0
vs. 17.0), nausea (5.8vs. 11.2), influenza (7.7 vs. 8.8), anxiety (2.1 vs. 6.1), and
depressed mood (3.1 vs. 5.2). Overall, discontinuation rates due to adverse events in the
first year of the trial were 7.2 in placebo treated patients vs. 12.8for rimonabant 20 mg
patients. The most common adverse events leading to discontinuation for the placebo and
rimonabant 20 mg patients respectively were depressed mood disorder (1.3 vs. 2.2),
anxiety (0.3 vs. 1.0) and nausea (0.2 vs. 0.9).

    In the second year, overall rates of adverse events, discontinuations and adverse
event-related discontinuations were lower than in the first year, with no significant
differences between rimonabant 20 mg and placebo.

    The RIO-North America trial publication concluded that, rimonabant, the first CB1
blocker, produced sustained clinically meaningful weight loss and favorable changes in
cardiometabolic risk factors including HDL-C, triglycerides, and HOMA estimated insulin
sensitivity.

    About the RIO-North America Trial

    RIO-North America was a two-year, phase III, multinational, multicenter, randomized,
double-blind, placebo-controlled, parallel-group, fixed-dose study of 3,045 patients
treated with rimonabant 20 mg, rimonabant 5 mg or placebo. Study centers were located in
Canada and the United States.

    Study participants were male and female 18 years of age or older with a Body Mass
Index (BMI) greater than 30 kg/m2 or 27 kg/m2. The study did not include diabetic
patients, but many of the patients had elevated blood pressure and/or abnormal lipid
levels, and of these a proportion were receiving treatment for their risk factors. After
a screening period of one week, all patients entered a four-week single-blind placebo
run-in period after which patients were randomly allocated to one of the three treatment
groups: placebo or rimonabant 5 mg or 20 mg for 52 weeks of double-blind treatment using
a randomized ratio of 1:2:2. After the first year of treatment, patients who received
rimonabant 5 mg or 20 mg were re-randomized to either the same dose of rimonabant or
placebo using a randomized ratio of 1:1 for an additional one year treatment period (the
placebo group remained on placebo during the second year). During the two-year trial
period patients were asked to reduce their diet by 600 kcal/day and increase their level
of physical activity.

    RIO-North America is one of four phase III trials -- RIO-Diabetes, RIO-Lipids,
RIO-Europe and RIO-North America -- examining the effects of rimonabant on
cardiometabolic risk factors in 6,600 overweight or obese patients with or without
comorbidities for up to two years. In these studies, rimonabant has demonstrated a wide
array of cardiometabolic improvements in blood sugar levels (HbA1C), blood lipid levels
(HDL-cholesterol and triglycerides), blood pressure, weight and waist circumference as
well as improvements in such emerging cardiometabolic risk factors as adiponectin and
C-reactive protein (CRP) which are markers of inflammation associated with cardiovascular
risk.(2),(3) The improvements seen in HbA1c, HDL-cholesterol, triglycerides, adiponectin
and CRP were beyond what could be explained by weight loss alone, suggesting a possible
direct effect of rimonabant on cardiometabolic risk factors.

    The results of the RIO-North America trial were first released at the American Heart
Association congress in New Orleans in November 2004.

References:

    (1) Sharma A. M. Adipose tissue: a mediator of cardiovascular risk.
    Int J Obes Relat Metab Disord. 2002; 26 Suppl 4: S5-S7

    (2) Van Gaal L.F., Rissanen A.M, Sheen A.J., Ziegler O., Rossner S.,
    for the RIO-Europe study group. Effects of the cannabinoid-1
    receptor blocker rimonabant on weight reduction and cardiovascular
    risk factors in overweight patients: 1-year experience from the
    RIO-Europe study. Lancet 2005; 365:1389-97.

    (3) Despres J-P., Golay A., Sjostrom L., for the RIO-Europe study
    group. Effects of rimonabant on metabolic risk factors in
    overweight patients with dyslipidemia. New Engl J Med 2005;
    353:2121-34.

Onderzoekers hebben een moleculaire link gevonden tussen hoge bloedglucosewaarden, ook wel hypers genoemd, en het ontwikkelen van retinopathie. Retinopathie is een aandoening van het netvlies dat blindheid tot gevolg kan hebben.

Wanneer cellen zijn beschadigd als gevolg van hypers vindt een overproductie plaats van methylglyoxal (MG). Dit is een molecuul die afstamt van glucose. MG stimuleert het zogenaamde angiopoietin-2 gen, dat een belangrijke rol speelt bij schade aan de kleine bloedvaten in het netvlies. Bij diabetische retinopathie veroorzaakt de schade aan deze kleine bloedvaten een lage zuurstofafgifte aan gedeelten van het netvlies. Om dit te compenseren worden nieuwe bloedvaten aangemaakt. En juist deze nieuwe bloedvaten veroorzaken bloedinkjes en andere problemen in het oog die uiteindelijk blindheid tot gevolg kunnen hebben.

Aan de hand van deze gegevens stellen de onderzoekers dat met het afnemen van de MG waarden de schade in het lichaam als gevolg van hypers beperkt kan blijven. Om deze MG waarden af te kunnen laten nemen moet nog een medicijn worden ontwikkeld. Dit is er nu namelijk nog niet. Het afnemen van de MG waarden heeft niet alleen waarschijnlijk een gunstige invloed op het oog, maar vermoedelijk ook op nierfalen, kanker en malaria.

Wanneer dit met zekerheid kan worden vastgesteld betekent dit een doorbraak. Het zou een grote rol kunnen spelen bij twee ernstige complicaties als gevolg van diabetes: oog- en nierziekten. MG is duidelijk een belangrijke molecuul dat nader onderzocht moet worden.

© Double Check, Karin van Wordragen

Datum online: 21-2-2006

 

Iedere tweede mens in Duitsland kan worden aangemerkt als persoon met overgewicht. En het treedt steeds vaker op; vooral onder kinderen en jongeren. Zij zijn de mensen met diabetes van morgen menen experts op een obesitascongres. Ouders zouden in deze een voorbeeld moeten zijn en vroegtijdig ingrijpen.

Slechts één op de vier mensen in Duitsland heeft een normaal lichaamsgewicht waarbij de Body Mass Index onder de 25 ligt. Iedere tweede persoon in Duitsland heeft een BMI van 25 - 30 (overgewicht) terwijl ongeveer 20% leidt aan extreem overgewicht met een BMI van 30 - 35. "De gemiddelde BMI ligt in Duitsland op 27, in de Verenigde Staten bedraagt deze waarde ongeveer 28,5 ", constateerde professor Alfred Wirth, voorzitter van de Duitse Vereniging voor obesitas.

En de kinderen doen hun ouders na. Op dit moment hebben al 4 tot 8% van alle schoolkinderen obesitas (BMI groter dan 30) terwijl ieder vijfde schoolkind en iedere derde jongere overgewicht heeft. Voor een groot deel bevinden deze kinderen zich onder de buitenlandse bevolking in Duitsland.

Nu is 40 -70% van de marges bij het individuele gewicht door overerving bepaald, maar de snelle toename van overgewicht in alle leeftijdsgroepen geeft aan dat de omgevingsfactoren wel degelijk ook een belangrijke rol spelen. Calorierijk eten en te weinig beweging zijn de grootste risicofactoren. Kinderen en jongeren die dan al een neiging hebben tot het ontwikkelen van overgewicht, komen vaak extreem snel aan; tot wel 10 kg per jaar. Parallel hieraan neemt ook de insulineresistentie toe waardoor kinderen met overgewicht dikwijls uitgroeien tot volwassenen met overgewicht.

© Double Check, Marjolein de Wit-Blok

Datum online: 25-2-2006